Na heel wat jaren een actief aandeel te hebben gehad in Mobiel
heb ik het afgelopen jaar bijna niets gedaan. We hebben er nog een
pleegdochter bij gekregen. Zes jaar, inmiddels zeven en oh, wat kan
ze spelen. De hele zomer was ze buiten. Zand, water, bal gooien,
klimmen en vallen. Voor skeeleren heeft ze niet alleen knie-, elleboog-
en polsbeschermers nodig, maar ook een kontbescherming. Deze pleegmoeder
keek 's avonds wel eens
naar de blauwe plekken en bedacht dat geen mens geloven zou dat ze
niet geslagen heeft.
Met de komst van het slechte weer komt het accent meer op knutselen,
tekenen en met de barbies spelen. Ze speelt de drama's van haar eigen
leven keer op keer met allerlei interpretaties die het geheel nog mooier
maken. Haar verjaardag was een mooie aanleiding om een deel van de
seksueel zeer uitdagende barbies die bloot of in string door de kamer
slingerden, te vervangen door poppenkastpoppen en playmobil. Als
vanzelf kleuren nu de verhalen die ze speelt wat anders. In de loop
van de tijd is ook de kleur van ons contact veranderd. Ik ben niet
meer alleen de grensbewaker en verzorger, maar word langzamerhand
ook bijna doodgeknuffeld en gezoend. Heel af en toe experimenteert
ze met 'mama'. Meestal op
een moment dat er geen gelegenheid is om direct te reageren. Als ik
er later op terugkom, blijkt het altijd zeer bewust geprobeerd te zijn.
Ze wilde zelf horen hoe het klonk of ze wilde dat anderen het zouden
horen.
Dit kleine meisje dat zo vreselijk droomt en speelt, maakte mij
deze week voor het eerst wakker, omdat ze zo eng droomde. Ik heb
haar verteld dat ik blij was dat ze mij de nare droom kwam vertellen,
zodat ik haar kon troosten en ik werd weer uitgebreid gezoend. Als
ze gekund had, was ze in me gekropen, want daar is het veilig.
Ik heb me het afgelopen jaar vaak afgevraagd hoe andere pleegouders,
vooral in de crisispleegzorg, dat doen. In feite ben ik een jaar voor
niets anders bereikbaar geweest dan voor mijn gezin, zodat iedereen
kon doorgaan met zijn leven. Nu beginnen er heel voorzichtig ochtenden
te ontstaan waarop ik weer eens een stukje kan schrijven of een eindje
kan fietsen. Het is toch net een bevalling. Inclusief zwangerschapstijd
kost het je meer dan een jaar voor je de draad weer kunt oppakken!
