Het is de vraag wie er jaloerser is, onze eigen dochter van bijna
vier of onze pleegdochter van goed twee jaar. Ze houden elkaar nauwlettend
in de gaten. Als de één bij mij op schoot kruipt, staat
de ander al snel te trappelen bij mijn stoel. Ben ik met de ander
in gesprek dan staat nummer één al gauw aan mijn broek
te trekken: Mama, mama.
Op een dag is het heel erg. Ik zit met
dochter Majet op schoot en pleegdochter Evi staat er huilend naast.
Hup, Majet van schoot en Evi erop: Majet barst in tranen uit. Wat
een ellende. Ineens bedenk ik iets en haal de kookwekker. Ik zet
het alarm op drie minuten en leg hun uit dat ze om de beurt op schoot
mogen: Als het wekkertje gaat, moet je eraf en mag de ander.
Trrring,
braaf laat ze zich van mijn knieën glijden. Trrring, braaf staat
ze te kijken hoe de ander heerlijk geknuffeld wordt. Ik moet er zelf
vreselijk om lachen. Na een aantal wisselingen beginnen ook de meiden
de humor er van in te zien en lachen met mij mee. En dan duurt het
niet meer zo heel lang of ze hebben er genoeg van en gaan samen spelen.
