Frits Koetsier deelt met ons zijn ervaringen als beginnend pleegvader.
Hij vertelt over zijn eigen observaties en de dingen die hem opvallen
bij zijn eerste stappen in pleegzorgland. Lees mee over zijn schouder
en denk nog eens aan toen het voor u allemaal begon. Kunt u zich
het nog herinneren?
Samen met vijftienjarige pleegzoon Louis Mario betraden er vrij
onopgemerkt ook allerlei dure vriendjes' ons huis. Zo maakte ik
in de eerste week kennis met Calvin en Tommy. Binnen drie maanden
werd ik voorgesteld aan Ralph en Diesel. En weer wat later ontmoette
ik de rest: DK, Lacoste, O'Neill en River Woods, samen met de exotische
G-Star en Gsus. Een heel span dus. Ik ken de meeste van hen nu, maar
ik moet bekennen dat ik ze nog wel eens door elkaar haal. Geen idee
waar ik het over heb? Over merkkleding. Een veelbesproken onderwerp.
Pleegzoon Louis maakte vorig jaar twee uiterste situaties mee. Overdag
zijn elitaire school in het Gooi, s avonds het povere kindertehuis.
Overdag zijn schoolgenoten gekleed als hippe modepopjes, 's avonds
pikten andere kinderen zijn sokken. Hij kreeg slechts 30 euro kleedgeld
per maand. Het leven lijkt soms meedogenloos als je pleegkind bent.
Een klein merkje of logo kan betekenen dat je geaccepteerd wordt
of afgewezen. Dat je door je kleding bij een groep hoort of dat je
er buiten valt. En wie wil er als puber nu niet bij horen?
Kort en goed, Louis had het vorig jaar behoorlijk moeilijk en viel
op school buiten de boot. Dat beviel mij niet als nieuwe pleegvader.
Ik dacht: hij is een fantastische jongen en hij verdient beter! We
bespraken het probleem en zochten samen een oplossing. In onze kasten
lag hier en daar nog wat bruikbaar spul. Het begin was er. Vervolgens
werd het kleedgeld met 10 euro per maand verhoogd naar 40 euro. Daarnaast
gingen we op zoek naar een goeie tweedehands winkel en zogenaamde
outlet stores. Een afgeprijsde broek van 160 euro van Tommy Hilfiger
voor 15 euro op de kop tikken geeft voldoening. Een warme bean, lees
muts, van 45 euro voor 5 euro kopen is leuk. Het is inmiddels een
sport geworden. En dan zie je als pleegvader een klein wonder geschieden.
Gaandeweg neemt de acceptatiegraad op school toe en komt Louis lekkerder
in zijn vel te zitten. Vorige week vertelde hij dat hij nu weer met
heel veel plezier naar school gaat. Ik wist het al, maar toch ontroerde
het me. Gek hè?
