In dit themanummer leest u over het functioneren van de pleegzorg.
Zelf draai ik al een hele tijd mee in pleegzorg en dan merk je dat
niet alle veranderingen verbeteringen zijn. Pleegzorg zit aan haar
grenzen. Voorzieningen hebben een vastgestelde capaciteit.
In Zeeland
bijvoorbeeld is de capaciteit meer dan benut en er is geen geld voor
meer plaatsingen, terwijl er soms wel een pleeggezin is. De verblijfkosten
kunnen niet meer betaald worden. En niet alleen de pleegzorg, maar
ook de provincie zit aan haar grenzen. Een probleem dat in meerdere
regio's speelt. Dit leidt op diverse plaatsen tot bizarre situaties.
Zoals dat gezin dat van de ene provincie naar de andere verhuisde.
Alle informatie werd keurig overgedragen, maar wegens tekort aan
capaciteit staat het gezin nu al enkele maanden op de wachtlijst.
Geen begeleiding en geen vergoeding. In de provincie van herkomst
was de plek (financieel) alweer vergeven aan een ander kind van de
wachtlijst.
Nog gekker is het verhaal van pleegouders die al zo'n zes jaar hun
pleegzoon verzorgen. In oktober kwam het bericht dat zijn ouders
naar een beschermde woonvorm in Zeeland verhuisden. De instelling
liet weten dat ze de plaatsing stopten, ouders wonen nu buiten hun
werkgebied. Sinds dat moment wordt geprobeerd de zaak over te dragen.
Inmiddels zitten pleegouders zonder geld en moet straks eerst de
plaatsing opnieuw geindiceerd worden. Pleegzorg promoten? Ik ben
zo bang dat dit niet de enige verhalen zijn!
Geld
Wilt u nog pleegouder worden? Het lijkt toch allemaal erg onzorgvuldig!
Bij het samengaan van pleegzorg en andere zorgaanbieders gebeuren
ook rare dingen. Zo moet tenminste al één, goeddraaiende
voorziening opgesplitst worden, omdat een fusiepartner zijn eigen
pleegzorgafdeling wil, compleet met een T.G.V.-afdeling, werving
en noem maar op. Zou je het geld dat daaraan besteed wordt niet beter
kunnen gebruiken?
Het opsplitsen van pleegzorg werkt contraproductief: extra kosten
voor huur en werving, automatisering en andere kantoorkosten, meer
leuren om een plekje, nog los van het verlies van goed op elkaar
ingespeelde teams. Waren we de tijd van ieder zijn eigen clubje al
niet voorbij? Om wie gaat het eigenlijk? Zou je met de structurele
kosten die dergelijke operaties met zich meebrengen niet een paar
extra capaciteitsplaatsen kunnen regelen? Ons doel was toch kinderen
op een goede plek onder dak brengen!
Nee, op deze wijze van oude schoenen nieuwe maken kost ruimte. De
voet kan gaan klemmen en irriteren. Je zou bijna pleiten voor een
landelijk aangestuurde èn betaalde pleegzorg. Dus alle capaciteit op één
hoop en eenduidige regels.
