Een e-mailtje van een lezeres: een thema over falen in de pleegzorg?
Jammer genoeg hebben wij daar ervaring mee. Toch zal wat de één falen'
noemt, de ander heel anders beoordelen. Lees en leef mee met haar ervaringen.
Een afspraak bij de kinderrechter.
Nog nooit geweest. De moeder van
onze pleegkinderen is er met haar vriend.
Ze hebben zelfs een advocaat
meegenomen. Wij zijn er. Hoe gaat het in zo'n rechtszitting? Stelt
de kinderrechter ons ook vragen?
En als die vragen pijnlijk zijn voor
moeder? Wordt een ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing automatisch
verlengd? We zouden het allemaal willen vragen aan de voogd. Maar waar
blijft die voogd? Nog voordat we de rechtszaal van binnen hebben gezien,
kunnen we weer naar huis. De voogd komt niet. Niks verlenging: opschorting
van de rechtszitting. We zijn boos en kunnen niet geloven dat de voogd
zoveel mensen kan laten zitten.
Nummer vijf
Wanneer komt een voogd in beeld? Als een ondertoezichtstelling wordt
uitgesproken. In het geval van onze pleegkinderen is dat zo'n tien
jaar geleden. Ze woonden toen nog bij moeder thuis. De tweede voogd
kwam in de tijd dat ze in het kindertehuis woonden en bleef toen
er sprake was van plaatsing in een pleeggezin. Deze voogd raakte
overspannen en een invalvoogd trad aan: voogd nummer drie. Na een
half jaar kwam er weer een voogd kennismaken, nummer vier. Helaas
verhuisde deze voogd. Voogd nummer vijf belt of ze met ons en de
pleegkinderen kennis kan komen maken.
De pleegkinderen zuchten: laat
ze eerst maar eens bewijzen dat ze in ons geïnteresseerd is.
Wij
als pleegouders vragen ons af of er na zoveel voogden nog iemand
weet hoe de levensloop van deze kinderen eruit ziet en die er echt
over hen kan beslissen....
Falen als pleegouder?
Het is zeer pijnlijk als je de plaatsing van een pleegkind in je
gezin moet afbreken.
Als je als pleegouder moet aangeven aan je begeleider
dat je je grenzen hebt bereikt en niet meer weet hoe je het moet
doen. Soms had ik er zo'n hekel aan: weer rechercheur spelen en dingen
uitzoeken die niet uitkwamen. Dat eeuwige liegen. Het bedriegen van
je beste vrienden en familie. Geen spijt kennen. En weer een passende
straf bedenken die niets lijkt uit te halen. Het is zo triest als
je als pleegouders voelt dat je je pleegkind niet bereiken kunt.
Als je ziet dat het jouw waarden en normen niet kan leren. Als het
de sfeer in je huis gaat bepalen. Als de andere kinderen er minder
veilig door kunnen leven. Het voelt als falen dat je je pleegkind
weer een verandering moet aandoen na zo'n ingewikkeld leven: is er
al niet genoeg verhuisd?
Verwachtingen
Ons pleegkind zal vermoedelijk haar hele leven hulp nodig hebben. Net
als haar moeder en haar oma. Ze kan de hulp afslaan, zoals haar familie
doet. Dan zal ze haar leven niet op de rails houden. Ze kan met hulp
redelijk zelfstandig wonen. Ze heeft hulp nodig om haar geld te beheren.
Ze heeft hulp nodig om een baan te vinden en te behouden. Ze heeft
hulp nodig bij het ontwikkelen en vasthouden van relaties. Is er sprake
van falen als jouw pleegkind straks niet op eigen benen kan staan?
Heb je het dan als pleegouders fout gedaan of zit het dan niet goed
met je verwachtingen?
