artikel uit Mobiel 6, december/januari 2003/4

thema: Verhuizen

Gaan we verhuizen?

door: Marion Kruis

Hieronder vertelt een pleegmoeder hoe moeilijk de afweging is als het om verhuizen gaat. Het belang van de pleegkinderen weegt zwaar mee. Maar lange reistijden zijn natuurlijk ook niet bevorderlijk voor de rust in het gezin. Wik en weeg met haar mee.

We woonden in Zevenbergen, West Brabant, en Arie werkte in Dordrecht. Dat was op de meeste dagen heel goed te doen. Natuurlijk, er was wel eens oponthoud en er stond wel eens een file, maar over het algemeen was hij op tijd op zijn werk en konden we ook goed rekenen op zijn tijd van thuiskomen. Toen kwam hij op een dag thuis met de boodschap dat hij door een reorganisatie naar Amsterdam overgeplaatst zou worden. Het werk op zich leek hem aantrekkelijk en hij zag er een nieuwe uitdaging in, maar wat moesten we?

Vrijwel onmiddellijk dook voor ons het spookbeeld van verhuizen op en dan nog niet eens alleen omdat verhuizen op zich ons al niet eenvoudig leek, maar hoe moest dat met de kinderen? We hebben drie pleegkinderen, waarvan er één een intensief oudercontact heeft. Haar ouders wonen in de buurt en kunnen iedere drie weken zelfstandig naar ons toe komen als het een beetje goed weer is. Ze zijn door dat intensieve contact eigenlijk bij ons gezin gaan horen. Hoe moet dat als we naar Amsterdam vertrekken? Daar kunnen ze niet zelfstandig naar toe en al zeker niet iedere drie weken!

De tweede pleegdochter heeft een veel minder intensief contact, maar toch ook altijd nog vier keer per jaar. Haar moeder is alleen en kan niet zelfstandig reizen. Nu woont ze al niet zo erg dichtbij, maar voor haar begeleidster is de afstand naar Amsterdam helemaal niet te overzien.

We beseften dat aan een verhuizing naar Amsterdam de oudercontacten van de kinderen opgeofferd zouden worden en dat konden we toch niet over ons hart verkrijgen.

Er zat niets anders op: Arie ging heen en weer reizen van Zevenbergen naar Amsterdam. Hij heeft het drie jaar volgehouden en kreeg toen de kans om in Rotterdam te gaan werken. Die kans heeft hij aangegrepen, want hoewel hij er van harte achterstond dat we omwille van de contacten van de kinderen niet gingen verhuizen, vond hij het reizen een ramp! Twee jaar verplaatst hij zich nu van Zevenbergen naar Rotterdam en dat gaat uitstekend, maar er ontstaat opnieuw onrust op zijn werk: Rotterdam blijft niet zeker

Het is allemaal nog vaag en onzeker, maar ik voel alweer een beetje aankomen dat we over enige tijd dezelfde zaken tegen elkaar moeten gaan afwegen, alleen zijn nu de kinderen vijf jaar ouder en het kan zijn dat het dan allemaal weer wat anders komt te liggen.

We zien nog wel