artikel uit Mobiel 6, december/januari 2003/4

thema: Verhuizen

(Pleeg)kinderen over verhuizen en hun droomhuis

Verhuizen geeft van zichzelf al genoeg stress. Voor pleegkinderen helemaal. Want die verhuizen nogal eens. Van hun ouders naar een pleeggezin, van het ene naar het andere pleeggezin, weer terug naar hun ouders of oma of tante. Hoe zit het met de emoties? Hoe ervaart uw (pleeg)kind de verhuizing? Tips van de redactie voor collega-pleegouders. Om het toch allemaal net iets gemakkelijker te maken.

Mijn droomhuis

Mijn droomhuis is in de duinen vlakbij zee.

Het is er rustig en alleen mijn cavia's gaan mee.

Het is een klein knus huisje en ik woon er alleen.

Ik heb er ook een paardje genaamd Whisperway.

Ik heb er veel bomen met fruit dat ik eet.

Er zijn geen enge dingen waar ik misschien niets van weet.

Ik zou er wel ouders willen hebben, aardige en niet gemeen.

Dat is mijn drooomhuis en daar wil ik heen.

Jacqueline, 13 jaar

MIJN DROOMHUIS

Later, als ik groot ben, wil ik een groot huis. Het huis moet een mooie tuin hebben met veel bloemen en een vijver. Het moet een tuin zijn waar je even in kunt gaan wandelen en nadenken. Het huis moet groot zijn omdat ik later graag veel kinderen zou willen hebben en een lieve man. Het huis moet ingericht zijn in lichte kleuren en modern meubilair en het moet er netjes zijn. Ook wil ik een open haard. De slaapkamers moeten een warme kleur hebben, waardoor er een knusse sfeer is.

Ja, zo'n huis is mijn wens, daar droom ik van.

Nicky, 14 jaar

Verhuizen

Verhuizen is leuk en spannend: een nieuwe buurt, nieuwe kinderen. Verhuizen zonder dat je mag kiezen, is niet leuk. Je verhuist dan zonder je ouders. Of je wilt of niet. Mijn broer en ik moesten ook verhuizen. We werden op school uit de klas gehaald door de directeur en naar een onbekende man gebracht. Die man vertelde ons dat we niet meer naar huis teruggingen. Mijn broer snapte het wel, maar ik eerst niet. Even later wist ik het ook. We gingen verhuizen of we nou wilden of niet. Het moest. Verhuizen zonder keus is niet leuk.

Elvira

Verhuizen

Oh, wat was ik bang en boos. Ik haatte mijn ouders. Mijn veilige, vertrouwde leven stond te wiebelen. Van binnen wist ik dat het moest, want mijn vader werd voor zijn werk overgeplaatst. Ik wende aan het idee. Opeens zag ik het als de oplossing. Jarenlang ben ik behoorlijk gepest. Ik was een verlegen kind met bril, beugel en dyslexie! Vaak was ik diep ongelukkig. Vriendinnen had ik niet meer. We verhuisden van een stad naar een dorp. Niemand kende me. Tot mijn verbazing lette niemand op uiterlijk en kleding. Lang bleef ik achterdochtig en vroeg me af hoe lang het goed zou blijven gaan. Ik had nooit gedacht dat ik school nog eens leuk zou vinden. Wat ben ik blij en opgelucht dat we verhuisd zijn.

Renske, nu 15 jaar

Mijn ouders gaan verhuizen. Als ze maar niet denken dat ik mee ga. Ik wil niet naar een nieuwe school en ik laat mijn vriendinnen niet in de steek. Hopelijk vind ik snel een leuke kamer. Wedden dat ik mij zelf kan redden?

Nienke, 17 jaar