Twaalf jaar geleden plaatste ik een klein, ziek jongetje in een
pleeggezin: Kees. Zijn moeder Joke is vandaag de dag niet alleen
moeder van een pleegkind, maar ook nog gewoon' moeder en zelfs netwerkpleegouder.
Een boeiende levensloop, waar een omslag in plaatsvond van hulpvrager
naar hulpgever.
De start van Kees' leven was moeilijk: zijn vader overleed al voor
de geboorte. Joke kreeg een ernstige zwangerschapsvergiftiging en
toen zij in coma raakte, is Kees veel te vroeg gehaald'. Joke vertelt: "Hele
stukken van mijn leven zijn na de geboorte een tijdlang kwijt geweest.
Ik raakte bovendien in een psychose en heb een heel zware tijd gehad,
omdat Kees heel veel medische verzorging nodig had. Zijn longen waren
niet volgroeid en beschadigd door de noodzakelijke toediening van
zuurstof. Dat had en heeft gevolgen die het best te vergelijken zijn
met heel zware astma. Hij moest gesprayd worden en dat lukte vaak
niet omdat hij zo tegenspartelde. Kees heeft het eerste jaar van
zijn leven ook veel in het ziekenhuis gelegen en iedere keer ging
het weer mis. Ik kon dat psychisch en emotioneel niet aan. Je wilt
lief zijn voor je kind maar je moet het verdriet doen. Na een jaar
kon ik het niet meer. Ik weet nog dat ik Kees naar zijn pleeggezin
ging brengen: dat gevoel van niet weten wat er boven je hoofd hangt.
Hoe zal het zijn? Wat vinden ze van mij? Van Kees? Het was voor mij
vergelijkbaar met de keer dat ik zelf uithuis geplaatst was. Dat
gevoel kwam weer boven. Die onzekerheid. Dat gevoel los te zijn van
alles wat je vertrouwd is"
Jokes jeugd is chaotisch te noemen: "Het was thuis armoe. Er
werd bij ons meer gedrild dan opgevoed. Vaak werd er fors gestraft.
Ondanks alles: uithuisplaatsingen, echtscheiding en een nieuw huwelijk,
is er altijd wel contact met mijn ouders, broers en zussen blijven
bestaan."
Smoesjes
Joke vervolgt: "Ik wilde uiteraard graag contact houden met
Kees. Maar wat is dat in het begin moeilijk geweest. Ik was zo onzeker.
Bang wat anderen zouden zeggen en denken. Daardoor had ik de grootste
moeite bezoekafspraken na te komen. Ik kon er geen weg mee en verzon
smoesjes. Mijn hele leven stond totaal op zijn kop. Door Chris en
Lia, de pleegouders van Kees, ben ik er in die tijd bijna aan mijn
haren bijgesleept. De hulpverleners lieten me trouwens niet los.
Ik zag dat het goed ging. Ik was daar wel blij mee, maar ook boos
dat ik het zelf niet op kon brengen. Toen ik besefte dat mijn onvermogen
om Kees zelf op te vangen vooral medische oorzaken had, kon ik het
feit dat Kees in een pleeggezin woonde een plekje geven en aan mezelf
gaan werken. In die periode is ook het contact met Chris en Lia verbeterd.
Ik kon meer ingaan op hun manier van omgaan met mij en Kees. Ik kon
beter voelen dat ik echt geaccepteerd werd als moeder, dat ik een
rol in Kees' leven moest, maar ook mocht spelen. We zijn alle drie,
ieder op onze eigen manier, belangrijk voor Kees."
Nog een kind
Zo'n acht jaar geleden werd Joke zwanger van Marieke: "Wat
een vreugdevolle tijd had moeten worden, werd weer een uiterst zorgelijke
periode. Marieke kwam ook veel te vroeg en bovendien gehandicapt
ter wereld. Na drie jaar bleek ze, als blijvend gevolg van de vroeggeboorte
astma te hebben. Ze heeft een gehoorstoornis en ze is erg slechtziend.
Later bleek dat ze een extreme verlatingsangst had. Op het M.K.D.
adviseerde men tehuisopname. Ik ben toen heel boos geworden. Ik wilde
en moest het zelf doen. Heb daar ook heel veel steun bij gehad. Ze
wordt nu geleidelijk sterker. Ze heeft meer weerstand en is minder
overgevoelig. Marieke volgt speciaal onderwijs vanwege haar handicaps.
Ik ben zo blij dat ik het nu wel kan."
Hulpgever
Ongeveer een jaar geleden liep het met de opvoeding en verzorging
van Jokes neefje Pascal helemaal fout: "Ik heb me toen aangeboden
als netwerkgezin en dat bleek te kunnen. Iets waar ik ontzettend
blij mee ben. Pascal blijkt een flink hechtingsprobleem te hebben.
Gelukkig zien we dat hij zich nu wel meer gaat hechten en zich op
andere fronten goed ontwikkelt en zijn achterstand inhaalt. Ik heb
het geluk dat ik voor een lichamelijk gezonde baby mag zorgen. Marieke
is dol op haar pleegbroertje, al valt het voor haar natuurlijk niet
altijd mee de aandacht te moeten delen. Vooral in het begin viel
dat soms flink tegen. Natuurlijk houd ik van Pascal. Hij gaat zich
aan me hechten en omgekeerd. Toch hoop ik dat zijn ouders zo geholpen
kunnen worden dat ze zelf voor hem kunnen zorgen. Ik probeer waar
mogelijk hen bij de opvoeding van hun zoon te betrekken. Mocht het
niet lukken, mijn deur staat open. Ik probeer mijn zus en zwager
er op voor te bereiden dat hij straks tegen mij als eerste mama zal
zeggen. Hij hoort hier niet anders. Ik weet nog hoe pijnlijk dat
voor mij was, al was het eigenlijk heel logisch. Ik heb dankzij alles
de cirkel kunnen doorbreken en ben blij en ook best trots, dat Pascal
binnen onze familie opgevangen en verzorgd kan worden. En dat we
er allemaal gelukkig mee zijn."
