Op Curaçao wonen Bep en Herman Gijsbers, een Nederlands echtpaar,
dat ernstig zieke kinderen in huis opneemt en verzorgt. Vaak betreft
het kinderen met HIV of aids, van wie de ouders ziek of overleden
zijn. Door bij Herman en Bep te wonen, wordt voorkomen dat de kinderen,
die vaak binnen afzienbare tijd zullen overlijden, onnodig in het
ziekenhuis moeten blijven. Een wel heel bijzonder pleeggezin.
Wat is de samenstelling van uw gezin en wat zijn de
activiteiten van de gezinsleden?
Herman en Bep zijn beiden 52 jaar. In 1989 is het gezin op Curaçao
gaan wonen om vanuit hun christelijke levensovertuiging iets te kunnen
betekenen voor kinderen in nood. Herman was 23 jaar gemeenteambtenaar,
terwijl Bep van beroep verpleegkundige was in de kinderzwakzinnigenzorg.
Herman en Bep wijden zich fulltime aan de zorg voor hun patiëntjes.
Op dit moment wonen er 10 kinderen bij hen, de oudste is 11 jaar,
er zijn 3 baby’s van 10 en 15 maanden, een peuter van 21/2 en
de andere 5 zitten daar qua leeftijd tussenin. “Om half 6 ’s
ochtends begint onze dag en na het gebruikelijke ochtendritueel breng
ik een deel van de kinderen naar school, therapie, ziekenhuis of laboratorium.
De rest blijft thuis bij Bep. Rond 3 uur zijn alle kinderen weer thuis.
Om een uur of 6 eten we en daarna brengen we de kinderen naar bed.
Wij doen dan de dingen waar we overdag niet aan toe komen, zoals administratie,
correspondentie en kleding wassen. Om 11 uur laten we de kinderen
nog eens plassen, doen we de laatste medicijnronde en gaan zelf ook
slapen. Ernstig zieke kinderen of baby’s slapen bij ons op de
slaapkamer in hun eigen (hospitaal)bedjes”.
Waarom zijn jullie pleeggezin geworden?
“We beschouwen onze taak als een persoonlijke roeping van
God. We zijn niet door een kerk of organisatie uitgezonden of gestuurd.
We doen dit werk met liefde en plezier voor kinderen die dat het allermeeste
nodig hebben.”
Waar had je hulp bij nodig? Waar was je onzeker over?
“Op alle gebieden hebben we hulp nodig. Daarom hebben we
de Stichting Klein Jerusalem opgericht en leven sindsdien van giften
en donaties van mensen, groepen, bedrijven en kerken (op Curaçao
en in Nederland) die ons werk een warm hart toedragen” (
postgironummer 7668272, afdeling Buitenland, Stichting
Klein Jerusalem ‘Siloam’. P.O.BOX 4706, Curaçao).
Zo afhankelijk te zijn zou veel onzekerheid met zich mee kunnen
brengen, maar Herman en Bep vertrouwen op Gods hulp.
Hoe ziet de begeleiding van je gezin eruit en voldoet
die aan de behoefte?
“We hebben een goede relatie met doktoren, specialisten, ziekenhuizen
en de wijkverpleging. Twee ochtenden per week komt er een hulp in
de huishouding. Verder zijn we inmiddels gewend veel zelf te regelen
en te doen.”
Hoe reageren je omgeving en je familie op het pleegouderschap?
“Onze familie vond het maar vreemd en raar, ex-collega’s
snapten er niets van en verklaarden ons voor gek. Wie neemt nu zijn
ontslag en stopt er met zijn carrière? Waarvoor geef je een
goed salaris en een waardevast pensioen op? Wie gaat er nou op een
eiland wonen dat nauwelijks op de landkaart te vinden is om voor andermans
(dood)zieke kinderen te zorgen, voor niets….geen salaris, geen
subsidie. Ze vroegen ons: Ben je wel goed bij je (verloren) verstand
of ben je (geloofs)waanzinnig geworden?”.
Hoe ziet het contact met de ouders en familieleden eruit?
“Een enkel familielid komt op bezoek. Zelf gaan wij met de
kinderen die (nog) wel familie hebben in het weekend op bezoek. Uiteraard
zolang dit voor het kind n\og mogelijk is”.
Welke praktische problemen kom je tegen door de plaatsing
van het kind?
“Sommige kinderen zijn niet verzekerd. Dat is op zich geen
probleem, maar we moeten wel medische begeleiding en medicatie kunnen
krijgen. Zonder dat is opname onverantwoord. We hebben veel extra
kosten omdat de meeste kinderen een uitgebalanceerd dieet hebben.
Ook dragen wij de begrafeniskosten wanneer ze niet verzekerd zijn.
Daarnaast maken we natuurlijk extra kosten voor hygiënische en
veiligheidsmaatregelen”.
Hoe gaan jullie kinderen om met de pleegkinderen? Draagt
het bij aan hun ontwikkeling of maakt dit het moeilijker?
“Onze dochter is al getrouwd en de deur uit, maar zij staat
van harte achter ons werk en wat ze ons hier ziet doen, vormt haar
ook.”
Zijn er momenten waarop jullie denken ‘hier had
ik nooit aan moeten beginnen?’
“Nee.”
Beschrijf een ervaring die illustreert: ‘daar doe
ik het voor.’
“De glimlach van een kind is ons salaris en onze voldoening.
Als het kind vredig en met een glimlach overlijdt, staan wij erbij
met een gemengd gevoel van verdriet en blijdschap en nemen afscheid.”
