Nicolet (48) en Aad (52) wonen samen met hun twee honden (een heel
grote en een piepklein pupje van vier maanden). Inmiddels zijn hun
eigen kinderen van 23 en 21 jaar het huis uit. Drie keer in de week
komen na school tot na het avondeten twee pleegdochters in hun huis.
Bovendien zijn er overdag vaak oppaskinderen.
Wat is de samenstelling van jullie gezin en wat zijn
ieders activiteiten?
Nicolet is moeder, pleegmoeder en oppasmoeder. "Kinderen zijn
heel leuk, het is geen belasting, ze zijn me nooit te veel."
Aad begint vroeg met werken en is rond half vijf al thuis. "Dan
kan hij lekker voor het eten nog wat met de meiden doen."
Pleegdochters Marja en Corine zijn 10 en 14 jaar. Ze komen uit verschillende
gezinnen. Ze volgen speciaal onderwijs en komen drie keer in de week
na school tot na het eten bij Nicolet en Aad. Deze plaatsing is nog
maar net begonnen. Hiervoor waren Nicolet en Aad jarenlang dagpleegouder
van twee jongens.
Waarom zijn jullie pleegouder geworden?
Nicolet: "Onze zoon had, zo’n zeven jaar geleden, vooral
na school behoefte aan mijn aanwezigheid. Maar dat was niet goed te
combineren met mijn werk. Ik heb toen een tijdje alleen op zaterdag
gewerkt, totdat ik een advertentie voor dagpleegouders zag staan.
Ideaal dus: ik zou altijd thuis zijn. We hebben de procedure doorlopen
en een speciale cursus voor dagpleegouders gevolgd. Toen we op de
wachtlijst kwamen, werd ons voorgehouden dat we geduld moesten hebben,
het kon wel even duren. Het eindgesprek was om 16.00 uur afgelopen.
Om 18.00 uur ging de telefoon: een verzoek tot plaatsing. Dat was
dus niet erg lang wachten…"
Waar had je hulp bij nodig, waar was je onzeker over?
Nicolet: "Soms zijn de contacten met ouders moeilijk. Dagpleegzorg
betreft vrijwillige plaatsingen, vaak om uithuisplaatsingen of erger
te voorkomen, maar dan moet je wel afspraken kunnen maken. En soms
lukt dat niet goed. In dat soort gevallen zou er meer begeleiding
voor ons èn voor de ouders moeten zijn!"
Hoe ziet de begeleiding van je gezin eruit en voldoet
die aan de behoefte?
Nicolet: "De kinderen hebben verschillende maatschappelijk
werkers. Dat gaat best goed. Maar ook deze mensen werken niet op elk
uur van de dag. Als er echt wat is, dan hebben we het privé-nummer
wel, maar ècht bellen, dat doe je nu eenmaal niet zo snel."
Hoe reageert de omgeving en je familie op het pleegouderschap?
Nicolet: "Mijn moeder reageerde zoals veel andere moeders:
"Kind, waar begin je aan". Maar nu past ze op als ik eens
weg moet. Ze kent de kinderen heel goed. De wat jongere mensen in
onze omgeving vinden het allemaal heel leuk. Ze horen me ook graag
verhalen vertellen."
Hoe zijn de contacten met ouders en familie?
Nicolet: "Dagpleegzorg valt of staat met contacten met ouders.
Onze pleegkinderen komen hier in een ‘gewone’ gezinssituatie,
voor hen vaak onbekend. Want er is ruzie, geweld of bijvoorbeeld drank
in het spel. Of ze moeten hun moeder delen met heel veel broertjes
en zusjes. Afspraken maken is soms lastig. Maar toen gisteren onze
pleegdochter zelf belde om te zeggen dat ze een andere schooltijd
heeft, dan kan ik daar blij van worden. Fijn dat ze belt!"
Welke praktische problemen kom je tegen?
Nicolet: "We hebben geen praktische problemen. We wonen niet
zo ruim, dus plaats voor een pleegkind voor dag en nacht, hadden we
niet. Nu de kinderen het huis uit zijn en hun slaapkamers ‘vrij’
zijn, hebben we ons aangemeld voor weekendopvang."
Draagt het bij aan de ontwikkeling van jullie eigen kinderen
of maakt dit het moeilijker?
Nicolet: "Onze kinderen waren 13 en 15 jaar toen het eerste
pleegkind kwam. En in sociaal opzicht is het heel goed voor onze kinderen.
De kinderen onderling waren zeer aan elkaar gewaagd. Net zoals met
echte broers en zussen! Uiteraard hebben we onze kinderen betrokken
bij ons pleegouderschap. Het is heerlijk om er samen over te kunnen
praten en om er samen over te kunnen brullen. Alleen dan houd je het
met elkaar vol."
Zijn er momenten waarop u dacht: "Hier had ik nooit
aan moeten beginnen!"?
Nicolet: "Nee, echt niet."
Beschrijf een ervaring die illustreert "daar doe
ik het voor!".
Nicolet: "Het doel van dagpleegzorg is om het kind thuis weer
zijn weg te laten vinden. Als je ziet dat kinderen en ouders weer
tot elkaar komen, is dat heel fijn. Dat ze weer leuke dingen met elkaar
gaan doen en dat de gezinssituatie stabieler wordt."
