Halil is een leuke kleuter met een tuinbroek aan. We gaan samen
op bezoek bij zijn ouders. De bezoeken verlopen moeizaam. Er is een
taalprobleem, want zijn ouders spreken Arabisch en Halil niet. Zijn
ouders willen bovendien graag zelf voor Halil zorgen. In de loop van
de tijd zijn er naast prettige bezoeken ook heel wat incidenten. Wat
wij als pleegouders ook proberen om de bezoeken goed te laten verlopen,
we worden regelmatig verrast door uitermate vervelende zaken. Halil
is steeds banger om op bezoek te gaan.
Na weer een heftige confrontatie laat de gezinsvoogd door een onafhankelijk
bureau de situatie onderzoeken. Er wordt gekeken naar wat Halil kan,
wat zijn ouders kunnen, wat zij samen kunnen en wat de pleegouders
kunnen. Uit dat onderzoek blijkt dat Halil veel angst heeft voor zijn
ouders en dat hij zich langzaam hecht aan zijn pleegouders. Zijn ouders
voelen zich machteloos, teleurgesteld en onbegrepen. Wij houden van
Halil, maar vinden zijn gedrag ontzettend moeilijk. Hoe klein hij
ook is, hij haalt het bloed onder onze nagels vandaan, de hele dag
door. Met hulp van het onderzoeksbureau willen wij verder met Halil.
Speltherapie
Halil krijgt wekelijks speltherapie. De speltherapeute probeert
met behulp van het spel duidelijkheid te scheppen in de wanorde en
angst bij Halil. Zij bereidt Halil ook voor op de bezoeken met zijn
ouders die nu op het onderzoeksbureau plaatsvinden. Heel, heel langzaam
kruipt Halil uit zijn schulp en krijgt hij vertrouwen in de spelleidster.
De jongen die met angst in de auto stapt op weg naar de speltherapie,
verandert in een jongen die gaat genieten van het spel. Het spel geeft
hem de mogelijkheid om zijn angst te uiten. Hij leert benoemen wat
hij leuk vindt van zijn vader en moeder en wat hij stom vindt. Wij
genieten van het gezicht van Halil, dat na ruim een jaar speltherapie
kan lachen na een uurtje spelen.
Begeleiding
De ouders krijgen gesprekken met een psycholoog. Wij krijgen gesprekken
met dezelfde psycholoog. Deze psycholoog en de spelleidster zijn samen
aanwezig bij het bezoek. Er valt een grote druk van onze schouders.
Jammer genoeg verlopen de bezoeken soms nog steeds met scheldpartijen
in het Arabisch en misverstanden. Gelukkig is de spelleidster tijdens
het bezoek erbij. Zij geeft Halil steun. Na zo’n bezoek met
ruzie is in het uurtje speltherapie het bezoek het onderwerp van het
spel. Halil durft daar boos te worden op zijn vader en moeder maar
ook op ons. Op die manier wordt de wanorde bij Halil steeds minder.
De bezoeken gaan nog steeds door. Mede door de gesprekken met de psycholoog
beginnen de ouders te accepteren dat Halil niet bij hen komt wonen.
Wij zijn er van overtuigd dat Halil zoveel geleerd heeft bij de speltherapie
dat hij het wel redt met zijn ouders en pleegouders.
