artikel uit Mobiel 4, augustus/september 2003

Een lepeltje voor de mosterd

column Frits Koetsier

Frits Koetsier deelt met ons zijn ervaringen als beginnend pleegvader. Hij vertelt over zijn eigen observaties en de dingen die hem opvallen bij zijn eerste stappen in pleegzorgland. Lees mee over zijn schouder en denk nog eens aan toen het voor u allemaal begon. Kunt u zich het nog herinneren?

Alweer zes weken ben ik de pleegvader van de 15-jarige Zuid-Amerikaanse Louis Mario. Mijn eerste pleegkind. De tijd vliegt voorbij. De trouwe Mobiellezer zal zich afvragen ‘En Frits... hoe bevalt het je nu?’. Tja, wat zeg ik dan? Eigenlijk best goed. Louis komt uit een kindertehuis, een soort villa in het Gooi, waar tien kinderen tussen de 14 en de 18 jaar samenleven. Hij paste er met zijn erudiete, rustige gedrag niet goed bij. Verpieterde zelfs een beetje tussen al die drukke kinderen. Aanleiding voor de pleegzorg om een beroep op mijn vrouw en mij te doen.

Pleegzoon Louis Mario is, ook nu onze wittebroodsweken voorbij zijn, nog steeds een attente en aardige jongen. Eén minpuntje: hij eet zo ‘poepnetjes’. Een voorbeeldje? De mosterd schep ik altijd met mijn mes uit het potje, maar hij loopt terug naar de keuken, pakt keurig een lepeltje en legt dat behoedzaam op tafel. Oeps... daar kan deze pleegvader nog een puntje aan zuigen. Nooit te oud om te leren, zal ik maar zeggen.

Nog iets anders waar ik aan moest wennen. Bij alles wat hij doet, vraagt hij om toestemming. "Mag ik nog een glaasje water?" "Natuurlijk Louis". "Mag ik even naar boven naar mijn kamer?" "Ga je gang Louis." "Mag ik mijn sokken wassen?" "Geen probleem Louis." Enzovoorts. Al die vragen verrasten mij in het begin. Ik dacht waarom DOE je het niet gewoon, je bent toch al 15! Maar nu, na zes weken, zie ik er steeds meer het nut van in. Hij informeert over bijna alles wat hij van plan is om te doen. En dat is bijzonder handig. Ik weet waar hij is, en waar hij naar toe gaat. Ik hoor wat hij wil en wat hij gaat doen. Op 99 van de 100 vragen is mijn antwoord ja, maar ik kan - als ik dat wil - zo bijsturen. Vaak ‘ja’ zeggen klinkt ook positief en draagt bij aan een fijne sfeer in ons huis. Ga zo door, pleegzoon Louis Mario!