artikel uit Mobiel 3, juni/juli 2003

thema: Grote pleeggezinnen

Ze vinden het gewoon leuk

Grote pleeggezinnen aan het woord

Door: Flip Woltering

"Weet je, bij mijn vriendje waren ze vanmiddag allemaal thuis. Hij vindt dat ze dan met veel zijn. Zes is toch helemaal niet veel, moet je eens kijken als wij er allemaal zijn", aldus een vrolijk jochie dat we op onze tocht langs grote pleeggezinnen ontmoeten. "Wat ik eigenlijk kom doen?" Na enige uitleg over een verhaaltje schrijven voor Mobiel, meldt hij enthousiast mijn foto in dat blad gezien te hebben. "Eigenlijk kom je zeker ‘effe checke’", zijn later op de avond zijn afscheidswoorden als ik zijn kamer bewonder.

Ronald, gewoon een leuk Rotterdams jochie in een vrolijke buitenwijk waar hij samen met zijn pleegouders, hun drie zonen, zijn eigen broertje en twee pleegzusjes woont. Zoals zo vaak een kind met een gebruiksaanwijzing: druk, altijd in de weer, zichzelf voorbij hollend. Sterk de behoefte aan duidelijke en vaste regels. Een kind waar je als pleegouder knetterdol van kunt worden, maar juist in het grote geheel op zijn plaats. Ronalds broer en pleegzussen zijn die avond bezig bij de dieren.

De oudste pleegdochter Willeke, als enige puber tussen de bijna volwassen zonen en de andere pleegkinderen op de vraag wat heel leuk is: "Wat heel leuk is dat je met de kleintjes kunt spelen. Maar ik mag ook wel eens lekker bij Jaap en zijn vriendin zitten als die een film kijken." Ze vertelt het heel fijn te vinden dat ze een eigen kamer heeft waar de kleintjes niet mogen komen en waar ze lekker muziek kan luisteren of kan lezen. Als de kleintjes naar bed zijn lekker kletsen met pa en ma, maar het hoeft niet. Zij vinden het ook niet erg als ik een avond veel op mijn kamer ben en dat vind ik nou weer fijn. De pleegouders vertellen dat hun zonen pleegzorg verschillend beoordelen. Voor de oudste geldt: ‘als ik er maar geen last van heb’. De andere twee zijn meer betrokken. Jaaps vriendin Marieke: "We zijn thuis met twee kinderen, nou dan is het hier wel even wennen. Er gebeurt héél veel, maar ik vind het ook wel héél gezellig. Leuk is ook, dat die kleintjes helemaal niet verlegen zijn als ergens een groepje grote knullen staat, ze vragen gewoon of ze er even bij mogen." Jaap vertelt dat hij af en toe tussen de middag thuis komt eten en dat het dan prima helpt als hij naast Ronald gaat zitten, want die eet dan veel beter.

Schooltje spelen

Elders in de provincie spraken we Elke (13 jaar). Ze heeft een broer van zeventien. Bij hen thuis wonen vier pleegkinderen. Elke weet nog hoe het zo’n jaar of vier geleden begon. Na een telefoontje stond ineens een groepje mensen op de stoep die Elvis kwamen brengen. Elvis was toen vijf jaar, maar bleek heel weinig te kunnen.

Elke wilde in die tijd schooljuf worden. "Ik heb heel veel schooltje met hem gespeeld en hem leren lezen en allerlei andere dingen." Iets dat haar ouders bevestigen. "Alleen is het wel jammer dat hij me nu vaak pest." Bij doorvragen blijkt Elvis precies te weten hoe hij Elke kan opjutten, maar dat is wel wederzijds. Duidelijk is dat de leerling nu zelfstandig zijn weg zoekt en zich losmaakt van zijn beschermster. Elke vindt de grote club best gezellig.

Natuurlijk is het wel eens lastig als je even wat minder aandacht krijgt, maar soms is dat ook wel makkelijk en er is altijd wat te doen. "Bovendien wonen we buiten en dan kan er ook veel meer dan in een gewone straat."

Kim woont een jaar bij de familie. Kim heeft een poosje in een tehuis gewoond, in een crisispleeggezin, een periode thuis, weer in een gezin. Hier is ze de op één na oudste en dat vindt ze fijn. "Je kunt met de kleintjes bezig zijn, maar ook je eigen plekje opzoeken, lekker lezen. Ik hou van stilte." Ze vindt het heerlijk alleen met een vader en moeder te maken te hebben. Van al die groepsleiders raakte ze in de war. "Leuk vind ik ook dat ze hier af en toe wat met je apart doen, want wat Elke en ik leuk vinden, dat vinden de anderen niks." Samen vertellen ze enthousiast over een grote verkleedpartij, die uitmondde in een toneelstuk waar alle kinderen aan mee deden.

De baby blijft

In een ander gezin met vijf pleegkinderen tussen de 16 jaar en 15 maanden en twee eigen zoons van 17 en 15 jaar, vertelt zoon Ed: "De jongste, Betty, is het lievelingetje. Iedereen is gek op haar. Het is een lief baby’tje dat zeven maanden geleden tijdelijk kwam. We wilden haar allemaal houden. Ze zou naar het vierde adres moeten, maar gelukkig mag ze blijven. Ik ga er ook wel eens mee wandelen, dat vindt ze hartstikke leuk." Gerda, de zestienjarige pleegdochter, die op veel plekken gewoond heeft, vindt dat het er met de komst van Betty leuker op is geworden: "Ik noem mijn pleegouders gewoon bij hun voornaam en voel me thuis bij hen. Er zijn regels, maar die heb je overal, alleen zeuren ze niet zo, daar hebben ze geen tijd voor. Als ik wil praten of samen tv wil kijken, ga ik beneden zitten. Maar ze vinden het ook goed als ik op mijn kamer blijf omdat ik muziek wil luisteren of wil lezen of leren." De beide zonen geven aan niet beter te weten: "We waren twee en vier jaar toen de eerste kwam." Ed vertelt wel eens bang te zijn geweest dat hij minder aandacht zou krijgen. Jaap, de oudste: "Ik heb wel eens gedacht: kunnen pa en ma dat allemaal wel volhouden? Maar ja, ze vinden het gewoon leuk!" Laat dat nou de rode draad zijn die we steeds weer tegenkwamen op onze tocht! l

De namen zijn soms veranderd in verband met de privacy