artikel uit Mobiel 3, juni/juli 2003

Bijna pleegvader ...

column Frits Koetsier

Frits Koetsier deelt met ons zijn ervaringen als beginnend pleegvader. Hij vertelt over zijn eigen observaties en de dingen die hem opvallen bij zijn eerste stappen in pleegzorgland. Lees mee over zijn schouder en denk nog eens aan toen het voor u allemaal begon. Kunt u zich het nog herinneren?

De kogel is door de kerk. Onze pleegzoon komt. Eerst de kennismaking met zijn moeder. Ik zie haar zo weer voor me. Zittend aan onze grote tuintafel. Pleegzorgwerker en jeugdzorgwerker erbij. En mijn vrouw. Vier vrouwen en ik. Allemaal een beetje zenuwachtig. De jonge moeder doorbreekt dit. Kordaat. Vol vuur en passie vertelt zij over haar zoon. Een puber van 15. Binnen een paar minuten staat buiten kijf dat zij met al haar Zuid-Amerikaanse temperament veel van hem houdt. Dat zij tijdelijk niet voor hem kan zorgen, voelt pijnlijk aan. Een kleine, dappere vrouw met penetrerende, expressieve ogen. Door haar verhalen en door onze nieuwsgierigheid vliegt de tijd om.

Een week later komt een nog groter gezelschap tegelijk binnen. Zes mensen. Moeders vriend en haar ‘tienerende’ zoon erbij. "Is die sportauto van u?" Terwijl ik voor het eerst zijn hand schud, raakt hij direct een gevoelige snaar. "Ja, vind je 'm mooi?" antwoord ik, terwijl ik hem in mij opneem. Wow, deze aspirant-pleegzoon ziet er ouder uit dan ik had gedacht. Een maand geleden spraken mijn vrouw en ik nog over een kleine, knuffelbare pleeggirl van een jaar of zes, zeven. Nou, die gedachten smelten weg als sneeuw voor de zon. En hij is al een half hoofd groter dan mijn vrouw. Hoe lang gaat deze vrijwillige plaatsing duren? Misschien vier maanden, misschien vele jaren? Durf ik het met hem aan? Kan ik hem een nieuw thuis bieden? We spreken af om tijdens een kort en een lang weekend kennis met elkaar te maken. Na afloop vertelt mijn gevoel me dat het best wel eens zou kunnen lukken. De ‘klik’ is er. Daarna bel ik onze pleegzorgwerker en over twee weken komt hij bij ons wonen. Hoera, eindelijk ben ik een echte pleegvader.