Is dit de bedoeling van pleegzorg?
Onze pleegdochter kwam bij ons toen ze vier jaar was. Haar moeder
zou voor zes weken psychiatrische behandeling worden opgenomen, daarna
zou ze bij haar kunnen gaan wonen. Het werden geen zes weken, maar
vijftien jaar. Na het zeer moeilijke begin knapte ze op. Ze ging naar
de basisschool en uiterlijk ging het goed met haar. Ze was wel heel
onrustig en driftig en ze had geen zelfvertrouwen. Na de basisschool
ging ze naar het atheneum. Er was veel ruzie in huis, maar met hulp
van de instelling en doordat we zelf vier kinderen hadden, is het
redelijk gelukt tot ze ongeveer zestien jaar was. Toen ging ze over
grenzen heen en ging het niet langer. Haar verstandelijk vermogen
is goed ontwikkeld, maar haar emotionele kant is kinderlijk. In overleg
met het maatschappelijk werk is besloten om op kamertraining te gaan,
ze was toen 171/2 jaar. Het is een flop geworden. Men ging ervan uit
dat zij hulp zou vragen, maar dat zal ze nooit doen. Op haar achttiende
verjaardag moest ze zichzelf maar zien te redden. Ze kreeg een urgentieverklaring
voor een woning middenin haar examentijd. Als ze de woning niet nam,
kwam ze op straat te staan. Ze had geen cent, alles moest bij ons
vandaan komen en ze zakte voor haar examen. Wat komt er van de kinderen
terecht die geen ouders, pleegouders, familie of vrienden hebben?
Het zijn allemaal beschadigde kinderen en met achttien jaar kunnen
ze nog niet losgelaten worden. Dit kan toch nooit de bedoeling van
pleegzorg zijn?
Ze heeft het moeilijk dit jaar: ze doet de examenklas over en ze
werkt vier dagen van acht uur. Wij hebben haar schoolgeld en haar
boeken betaald en we dragen bij in de kosten. Ze krijgt geen studiegeld
omdat ze onderwijs voor volwassenen volgt. We hopen dat ze het redt,
maar we maken ons grote zorgen…
Een bezorgde pleegmoeder (naam bij redactie bekend)
