Hoe is het om als pleegzorgwerker mee te doen aan de redactie van
Mobiel? Een jaar geleden reageerde ik op een advertentie voor iemand
‘uit het veld’. De volgende dag had ik al een uitnodiging
voor de redactievergadering diezelfde week. Spannend! Om vijf over
tien kwam ik de redactiekamer binnen: zeker 14 druk vergaderende dames
en een enkele heer rond een grote vierkante tafel. De koffie was bruin
en de meesten stelden zich voor als pleegouder met meer of minder
pleegkinderen. Heel veel pleegouders met ervaring bij elkaar, ieder
met een passie voor schrijven. Hoewel ik me voorgenomen had me gedeisd
te houden, lukte dit niet. Ik deed gelijk mee aan de discussie. Wat
me het meest opviel was de enorme gretigheid om verhalen te maken.
Geen gebrek aan leuke ideeën en kopij.
Ik viel met mijn neus in de boter. De volgende redactiedag kregen
we een cursus ‘schrijven’ van een professioneel schrijvende
pleegouder gevolgd door het jaarlijkse etentje voor de redactie erachteraan.
Ondertussen zijn die redactievergaderingen een vertrouwd ritueel geworden.
Waar ik voorzichtig begon met het leveren van ideeën voor onderwerpen,
heb ik nu een paar keer met anderen mee geschreven. Ik voel me nog
onzeker, want dagelijks rapporteren is toch iets anders dan een artikel
maken voor Mobiel. Zonet hebben we weer de studiedag voor de redactie
gehad. Nu ging het over de inhoud van Mobiel in de toekomst. Er werd
teruggekeken op de geschiedenis van de pleegzorg. Wat indruk op mij
maakte was dat uit onderzoek is komen vast te staan dat pleegzorg
kinderen weliswaar tot redelijk functionerende mensen helpt uitgroeien,
maar dat ze niet echt gelukkig zijn: er lijkt iets te missen in hun
leven. De breuk met de ouders is en blijft een moeilijk levensfeit.
En juist die kant van de ouders is in de pleegzorg nog zo onderbelicht.
Als ik terugkijk op dit jaar in de redactie, doe ik dat met plezier.
Ik kan veel van mijn werkervaring kwijt en leer op mijn beurt veel
nieuws over pleegzorgland.
