Theresa was ruim twee jaar toen ze vanuit een crisissituatie in ons
gezin werd geplaatst. Met de mannen in ons gezin had ze nogal wat
moeite, ze weigerde zich door hen te laten helpen. Ze weerde hen af
met haar ogen, die bijna zwart werden als ze liet merken dat ze hen
niet hoefde.
Toen ze twee maanden bij ons was, brak de zomervakantie aan. ‘Hechten
aan pleegpapa’ stond er op de agenda. In de speeltuin hield
ik me met haar bezig en mijn vrouw trok met onze eigen kinderen op.
De hoge schommel en het roetsjen van de lange glijbaan vond ze zó
leuk dat ze ‘de man’ maar op de koop toe nam. En zo groeide
er in 14 dagen toch een band.
Na de vakantie bracht ik haar geregeld naar bed. Ik wiegde haar dan
in mijn armen onder het zingen van ‘slaap kindje, slaap’,
waarbij het ‘schaap buiten’ onder veel gelach nogal eens
in ‘aap’ veranderde. Waarschijnlijk gaan de meeste kinderen
zo naar bed. Bepaald geen bijzonder ritueel. Dat wordt het pas wanneer
je weet wat er aan vooraf is gegaan!
