De rubriek waarbij uw mening telt. In ieder nummer een nieuwe stelling
waar reacties op binnengekomen zijn. Uw bijdrage wordt zeer op prijs
gesteld. Lees wat uw collega-pleegouders en andere partners in de
pleegzorg van de stelling vinden. Wilt u ook uw mening geven: de nieuwe
stelling staat op de deze pagina.
Een lichamelijk gebrek is vaak zichtbaar, een hechtingsprobleem wordt
soms pas na jaren herkend. Voor de lichamelijke beperking is vaak
alle begrip en er wordt rekening mee gehouden. Op het afwijkende gedrag
wordt het kind of de (pleeg)ouder aangesproken. Van een lichamelijk
gebrek is vaak bekend hoe het behandeld moet worden, door wie en hoe
groot de kans op succes is. Over de behandeling van hechtingsproblematiek
wordt verschillend gedacht. Inderdaad: ‘Een hechtingsprobleem
is een grotere handicap dan lichamelijke gebreken.’
Rijk, bestandspleegvader
De grootste handicap bij een hechtingsprobleem is het isolement waar
(pleeg)ouders in terechtkomen. De overlevingstechnieken van het (pleeg)kind
zijn zo geraffineerd en sterk dat een buitenstaander niet door heeft
wat zich afspeelt binnen het gezin en dat ook niet gelooft, want naar
buiten toe zijn het zulke ‘leuke voorbeeldige’ kinderen
en dus zeuren de (pleeg)ouders. Zolang (pleeg)ouders hun verhaal niet
kwijt kunnen zijn zij gehandicapt en een onzichtbare handicap is geen
handicap. Uit ervaring weet ik dat het zo werkt. Met andere woorden,
neem de verhalen van (pleeg)ouders serieus.
Arno, zelf ooit pleegkind, nu vader en pleegvader
Een hechtingsprobleem is een handicap die niet zichtbaar is (tegenstelling
1: een lichamelijk gebrek is zichtbaar). Een hechtingsprobleem wordt
niet opgemerkt door mensen die het kind oppervlakkig kennen, soms
niet eens door mensen die het kind goed kennen (tegenstelling 2: een
lichamelijk gebrek wordt opgemerkt door anderen). Voor een hechtingsprobleem
zijn geen hulpmiddelen beschikbaar (tegenstelling 3: voor een aantal
lichamelijke gebreken zijn hulpmiddelen). Toch durf ik het niet aan
om te zeggen dat een hechtingsprobleem een grotere handicap is, daar
is het mij ook niet om te doen. Ik wil erkenning dat een hechtingsprobleem
een HANDICAP is, met ernstige gevolgen voor het leven van het kind
en de omgeving. En dat is vergelijkbaar met accepteren van en leren
leven met een lichamelijk gebrek.
Anne, moeder van vier kinderen, waaronder twee pleegkinderen
Ten eerste vind ik dat beide problemen vrijwel niet met elkaar te
vergelijken zijn. Het is een beetje appels en peren met elkaar vergelijken.
Ten tweede vraag ik me af waar we naar kijken: naar het welzijn en
geluk van de persoon en zijn omgeving of naar het functioneren als
lid van de maatschappij. Ik denk dat op beide gebieden: zowel geluk
als het "mee kunnen draaien" de personen met de hechtingsproblemen
het er slechter af kunnen brengen dan hun collega's met een lichamelijk
gebrek. Dan ben ik het wel met de stelling eens. Maar het geheel is
natuurlijk sterk afhankelijk van de mate waarin de mensen beschadigd
zijn.
Kitty, moeder van drie kinderen, waaronder een pleegkind
nieuwe stelling: Grote pleeggezinnen zijn
niet meer van deze tijd
(reacties - maximaal 100 woorden - welkom
tot 19 mei)
