Frits Koetsier deelt met ons zijn ervaringen als beginnend pleegvader.
Hij vertelt over zijn eigen observaties en de dingen die hem opvallen
bij zijn eerste stappen in pleegzorgland. Lees mee over zijn schouder
en denk nog eens aan toen het voor u allemaal begon. Kunt u zich het
nog herinneren?
De crisisopvang kan misschien morgen al beginnen, denk ik. Want daar
zitten ze dan. Naast elkaar op onze bank. De gezinsplaatser (gek woord
eigenlijk) en de coördinator van de crisisopvang. Recht tegenover
mijn vrouw en mij. We maken kennis. Kopje thee en een paaseitje erbij.
Twee volwassen vrouwen met warme, doorleefde gezichten. Het klikt
direct. De gespreksonderwerpen buitelen over elkaar heen. Dan komt
het pleegzorgrapport dat over ons is geschreven ter sprake. Een herkenbaar,
deskundig geschreven rapport. Ik deel een complimentje uit en houd
nog een paaseitje voor. Ze schuifelen een beetje op de bank. En het
gesprek aarzelt.
Er hangt wat onwennigs in de lucht. Wat is er toch aan de hand? Ik
krijg er geen vinger achter. Dan komt het hoge woord eruit. De coördinator
weet dat we ons alleen voor de crisisopvang voor kinderen in de basisschoolleeftijd
hebben aangemeld, maar met allerlei excuses en voorzichtige voorbehouden
wordt ons gevraagd of we misschien over iets anders willen nadenken.
Iets héél anders. Ze praat verder en als een duiveltje
uit een doosje komt ze opeens met een tienerende jongen op de proppen.
Bijna 15. Voor langere tijd. Uit Midden-Amerika. Tongggg! Dat is wel
effe wat anders.
Maar mijn vrouw en ik schakelen gelukkig vlug om en zitten op hetzelfde
spoor. Wij staan er in principe voor open, zeggen we. En met z’n
allen praten wij opeens heel concreet over de achtergronden van de
jongen. Er wordt ons uitgelegd waarom de pleegzorg denkt dat hij een
goede match met ons gezin vormt. Bijna drie uur praten wij met elkaar.
Daarna maken wij een afspraak om over twee weken verder te praten.
Ik weet niet waardoor het komt, maar ik voel me na het gesprek vol
energie en inspiratie. Er spelen echter ook veel vragen door mijn
hoofd. Die gekke pleegzorg gooit me wel in één keer
in het diepe. Zal het allemaal nou ook echt doorgaan? Pffff, wat een
verandering! Ik ben benieuwd en vertel er in de volgende Mobiel meer
over.
