Ingrid en Pia hebben twee pleegdochters van zes en acht. Ze zijn
al bijna zes jaar pleegouder en genieten enorm van het opgroeien van
hun pleegdochters.
Wat is de samenstelling van uw gezin en wat zijn ieders activiteiten?
Ingrid werkt fulltime als telefoniste/receptioniste. Pia werkt parttime
als conci‘rge op een basisschool. Maartje van zes jaar zit in
groep drie. Anne van acht is zwakbegaafd en volgt speciaal onderwijs.
Iedereen is dol op de drie poezen en het konijn.
Waarom ben je pleegmoeder geworden?
Pia: "In onze situatie is het niet zo vanzelfsprekend dat we
zelf kinderen krijgen. We hebben wel de wens om voor kinderen te zorgen.
Het leek mij heel moeilijk om goed met alle instellingen samen te
werken. Nu zijn we allebei heel enthousiast en alle rompslomp eromheen
valt reuze mee. We hebben zeer bewust gezegd dat een kind met een
handicap welkom is in ons gezin."
Waar heb je steun bij nodig, waar ben je onzeker over?
Ingrid: "Omdat we geen eigen kinderen hebben, weten we niet
altijd het gedrag van onze pleegkinderen goed te plaatsen. We ondervinden
hierbij zeer goede steun van onze pleegzorgbegeleider. Hij heeft een
goed oor voor onze verhalen."
Hoe reageert je omgeving en je familie op het pleegouderschap?
Ingrid en Pia: "De reactie van familie en de omgeving was die
van 'onbekend maakt onbemind'. Ze waren zeer bezorgd over het feit
of de pleegkinderen geen vaderfiguur zouden missen binnen onze gezinssituatie.
Nu ontvangen we veel positieve reacties: 'Ze boffen maar met drie
moeders.' Op school mogen ze drie moederdagcadeautjes maken."
Hoe ziet de begeleiding van je gezin eruit en voldoet die aan de
behoefte?
Pia: "De begeleiding is goed geregeld en heel stabiel. Beide
kinderen hebben dezelfde gezinsvoogd. Zij komt speciaal elk jaar langs
om met iedereen te praten en ze neemt de kinderen mee naar de speeltuin.
De pleegzorgbegeleider komt zeer regelmatig langs. Hij is goed op
de hoogte van de gezinssituatie en biedt goede steun."
Hoe ziet het contact met de ouders en de familie eruit?
Ingrid: "De ouders van Maartje zijn zwakbegaafd. De bezoeken
bij ons in huis waren mede daardoor onverantwoord. Nu ziet ze haar
vader drie keer per jaar. Soms komen haar oma en opa op bezoek. Haar
broertje komt elke verjaardag.Anna gaat elke maand naar haar vader.
Hij probeert er een gezellige dag van te maken en meestal komen er
dan wel ooms en tantes op bezoek. Haar moeder ziet ze niet meer. Haar
broertje komt altijd op haar verjaardag. We vonden het moeilijk dat
zowel Anne als Maartje vaak negatief gedrag lieten zien na een bezoek
van hun ouders. Gelukkig is dat sterk verbeterd nu er goede afspraken
zijn gemaakt."
Welke praktische problemen kom je tegen door de plaatsing?
Ingrid: "We hadden het gevoel dat we in het diepe werden gegooid
omdat we zelf geen kinderen hebben. Pia heeft een andere baan gezocht
zodat werk beter te combineren was met pleegzorg."Pia: "Anne
heeft een zeer gestructureerd leven nodig. Dat vroeg heel wat aanpassing
van ons. Het zoeken naar een passende school en een geschikte club
voor Anne was moeilijk."
Hoe gaan de kinderen om met de pleegkinderen, draagt het bij aan
hun ontwikkeling of maakt het dit moeilijker?
Ingrid: "We hebben dus zelf geen kinderen. Op de basisschool
van Maartje gaan ze heel vanzelfsprekend met pleegzorg om. Maartje
bezoekt de basisschool al vanaf groep 1. Zowel Maartje als Anna, die
toch buiten onze woonplaats op het speciaal onderwijs zit, worden
door de buurtkinderen geaccepteerd. Ze spelen heel goed samen."
Zijn er momenten waarop u dacht: "Hier had ik nooit aan moeten
beginnen"?
Pia: "Anna heeft grote hechtingsproblemen. De moeilijkheden
die er daardoor zijn, geven ons soms een machteloos gevoel. Het is
zo zwaar dat we wel eens denken Ôhadden we dit moeten doen?Õ.
De hechtingsproblemen van Anna zijn een tien keer grotere handicap
dan de geestelijke achterstand die ze heeft."
Beschrijf een ervaring die illustreert "daar doe ik het voor"
Ingrid: "'s Avonds bij het welterusten zeggen, genieten we van
die armpjes om ons heen. We vinden het heerlijk dat we de kinderen
zien opbloeien en dat ze mama tegen ons zeggen."Pia: "De
eerste keer dat ze ondeugend durfden te zijn."
