De rubriek waarbij uw mening telt. In ieder nummer een nieuwe stelling
waar reacties op binnengekomen zijn. Uw bijdrage wordt zeer op prijs
gesteld. Lees wat uw collega-pleegouders en andere partners in de
pleegzorg van de stelling vinden. Wilt u ook uw mening geven: de nieuwe
stelling staat op de volgende pagina.
Ik ken allebei. Het pleeggezin, maar ook een institutionele opvang
van kinderen. Ik heb in beide een deel van mijn leven doorgebracht.
Ik kan niet zeggen wat beter is. Aan beide zitten positieve, maar
zeer zeker ook negatieve kanten. Om te kunnen zeggen wat beter is
moeten er objectieve normen zijn om dit vast te stellen. Ik ken als
pleegouder die normen niet. Is het geen tijd om binnen de pleegzorg
te gaan werken aan de kwalificatie van de pleegzorg en hiermee ook
aan de normering van de pleegzorg. Ik praat hier graag over mee, u
ook?
Arno, zelf ooit pleegkind, nu vader en pleegvader
Pleegzorg kent weinig harde waarheden en op deze stelling is dan
ook geen eenduidig antwoord te geven. Je hebt slechte pleegouders
en goede tehuizen. Er zijn kinderen die niet meer kunnen aarden in
een (pleeg)-gezin en voor wie een tehuis een betere mogelijkheid is.
Pleegouders doe je met deze kinderen geen plezier en andersom ook
niet.
Rijk, bestandspleegvader
De wereld is klein. Tijdens een sportweekend in de jeugdherberg in
Castricum, kwam mijn destijds 11-jarige pleegzoon erachter dat er
nog een groep kinderen in het bos speelde. Het bleek om inwonertjes
van een nabij gelegen kindertehuis te gaan. Mijn pleegzoon was hevig
geïnteresseerd en heeft er lang met hen over gepraat. Mooi trouwens,
dat kinderen onderling daar zo makkelijk over praten. De meesten gaven
aan gelukkig te zijn in het tehuis. Ze voelden zich onderling verbonden
en waardeerden ook hun eigen privacy. Ze lieten het gebouw vanaf de
buitenkant zien en vertelden over hoe het er binnen uitzag. Mijn pleegzoon
gaf bij het vertellen van deze ervaring aan mij dan ook aan, dat hij
een tehuis geen spookbeeld vond. Wel was hij zelf liever in een gezin
geplaatst, omdat hij vooral het eerste jaar heel veel directe, persoonlijke
aandacht nodig had. En veel knuffels, omdat hij een vreselijke ervaring
te verwerken had. Als die ervaring minder erg was geweest, zou hij
geen bezwaar tegen het tehuis hebben gehad, zegt hij. Als volwassene
denk ik daar dan nog bij, dat het voor een kind het prettigst is om
straks als jongvolwassene uit te vliegen uit een gezin, zodat er nog
steeds een thuis is waar met regelmaat op teruggevallen kan worden.
Vooral emotioneel.
Jacqueline, eerst pleegmoeder, sinds kort adoptiemoeder van
haar pleegzoon
Ik denk dat voor kinderen die geen of weinig emotionele beschadiging
hebben pleegzorg absoluut beter is dan een tehuis. In een gezin leren
ze beter hoe ze zichzelf later kunnen handhaven in de maatschappij
dan in een tehuis, met name omdat ze een gezondere en stabielere hechting
met volwassen mensen kunnen krijgen. Dit omdat steeds dezelfde mensen
er voor hen zijn. Voor kinderen met een duidelijke emotionele beschadiging
kan zowel voor henzelf als voor het pleeggezin gelden dat het beter
is dat ze naar een tehuis gaan. In een tehuis zijn de persoonlijke
banden die de kinderen met hun opvoeders hebben minder intens en dat
kan minder bedreigend zijn voor kinderen die bijvoorbeeld nooit geleerd
hebben zich aan een persoon te hechten. Voor het pleeggezin is het
ook haast niet te doen om dagelijks een kind te verzorgen dat vervolgens
geen hechting met hen aangaat.
Kitty, moeder van drie kinderen, waaronder een pleegkind
Het zou geweldig zijn als er voor elk kind dat nu in een tehuis zit
een passend pleeggezin gevonden wordt. De hoeveelheid aandacht en
zorg in een pleeggezin is ongetwijfeld vele malen groter dan in een
tehuis. Temeer omdat in een pleeggezin ÔvasteÕ opvoeders
zijn in tegenstelling tot de wisselende leiders in een tehuis. Helaas
zijn er kinderen die niet in passende pleeggezinnen terecht komen
of al zoveel wisselingen hebben meegemaakt met opvoeders, dat zij
na deze ervaringen beter af zijn in een tehuis en niet meer aarden
in een gezin. Het is zeer triest als het zover komt.
Anne, moeder van vier kinderen waaronder twee pleegkinderen
Mee eens, maar voorop staat bij mij dat altijd en nooit niet goed
in de stelling passen. Er zijn namelijk weinig dingen die echt altijd
of nooit zo zijn. Maar met de stelling 'pleegzorg is beter dan een
tehuis' ben ik het wel eens. Een kind krijgt de kans op een plekje
in een 'gewoon' gezin. In een tehuis zijn altijd meerdere verzorgers
en dan werkt het al gauw niet als een 'echt' gezin. Bovendien is wat
een kind nodig heeft liefde en aandacht, maar natuurlijk ook regelmaat
en houvast. Ik denk dat dit in een pleeggezin beter mogelijk is. Altijd
dezelfde ouders (op dat moment natuurlijk) en dezelfde regels. Helemaal
met een bepaalde achtergrond hebben kinderen volgens mij vaak meer
aan structuur. Maar natuurlijk zijn er ook kinderen die een zodanige
achtergrond en/of gedrag hebben dat zij niet meer in een gezin kunnen
functioneren en hier dus ook niets aan hebben.
Iris, 17 jaar en 'eigen' kind van pleegouders
Hoe goed de mensen in een tehuis het ook met de kinderen voor hebben,
ten eerste hebben ze meerdere kinderen en ten tweede is het hun werk.
Acht uur op een dag zijn ze aanwezig en daarna gaan ze naar huis.
Een pleegouder is als het meezit 24 uur per dag bij het pleegkind
en anders toch in ieder geval iedere dag een aantal uren. Het kind
krijgt de kans zich te hechten aan een persoon (of meerdere personen)
en krijgt veelal verzorging van dezelfde personen. Niets ten nadele
van een tehuis of het personeel daar, maar het blijft onpersoonlijk.
Bovendien heeft ieder lid van het personeel zijn eigen regels, hoe
goed de afspraken ook zijn. Sommige dingen zijn bij de een toch anders
dan bij de ander.
Jolanda, moeder van vier kinderen, waaronder een pleegkind
Thuis heb ik twee eigen kinderen en een pleegkind. Een stabiel gezin.
We hebben onze problemen, maar we waren, zijn en blijven er voor elkaar.
Het opvoeden thuis geeft mij veel voldoening. Daarnaast werk ik in
een kindertehuis met jonge kinderen. Hoe hard we ook werken, we doen
nooit genoeg. Zeven kinderen in een groep die allemaal veel aandacht
nodig hebben, die erg op elkaar reageren, die met te veel verschillende
volwassenen te maken krijgen. En hoe zal volgend jaar de samenstelling
van de groep en het team zijn? Niets is zeker! Ik gun ieder kind een
goed pleeggezin!
Paula, moeder en pleegmoeder
Deze stelling is volgens mij niet altijd waar. Het hangt erg van
het kind af, wat voor behoefte het kind heeft om te kunnen groeien
en ontplooien. Het ene kind kan erg goed ontplooien in groepsverband
en het andere kind in gezinsverband. Voor heel jonge kinderen zou
een tehuis gauw 'te groot' zijn, maar voor tieners denk ik juist niet.
René, pleegvader van een pleegkind
Voor de volgende keer willen we graag van u weten wat u vindt
van de volgende stelling: Een hechtingsprobleem is een grotere handicap
dan lichamelijke gebreken Uw reactie (maximaal 100 woorden) is tot
24 maart 2003 welkom bij de redactie: schrijf naar Redactie Mobiel,
Postbus 8711, 4820 BA Breda of mail:
