Twee jaar geleden werd bij Paul en Judith de plaatsing van Vera
afgebroken. Daar ging een moeilijke periode van twijfel en verdriet
aan vooraf. Judith deelt met de lezers van Mobiel het verhaal van
hun ervaringen.
Vera was twee jaar toen ze bij ons kwam: een klein, blond meisje
van twee zwakbegaafde ouders. We waren heel blij met haar komst en
we zijn onbevangen gestart. Toen we na ruim een jaar hoorden dat Vera
verstandelijk gehandicapt is en een hechtingsstoornis heeft, hoopten
we dat we haar op weg konden helpen. Door haar goed te stimuleren
en veel liefde te geven, zou ze toch een eind mee moeten kunnen komen.
In plaats van meevallen, ging het tegenvallen en maakten we ons zorgen,
vooral over de hechtingsstoornis. Ze was uiterst passief, dweilde
uren over de grond zonder ook maar iets te doen en claimde ons de
hele dag. Terwijl zij bij ons woonde, werd onze dochter Marit geboren.
Als ik terugdenk aan het eerste jaar van Marit overheerst het gevoel
van schipperen tussen Vera en Marit. Vera kon mij moeilijk delen met
Marit. Als ik even naar boven ging met Marit om haar bijvoorbeeld
naar bed te brengen, stond binnen een minuut Vera onder aan de trap
te roepen dat ze me nodig had. Als ik dan weer gauw naar beneden kwam,
bleek er niets aan de hand te zijn. Tenslotte ging dit dag en nacht
door.
Ons kind
Ondertussen werden we ook aardig wegwijs in onderwijsland, want het
viel niet mee om te ontdekken welk schooltype geschikt was voor Vera.
Ze kreeg het ene onderzoek na het andere en is vaak geobserveerd en
eigenlijk steunde het ons in onze onzekerheid als we weer de diagnose
hoorden dat Vera verstandelijk gehandicapt is. Door reacties uit onze
omgeving op dingen die we vertelden over Vera, werden we onzeker:
'Zoiets doet ieder kind wel eens' en 'Nou, dan heb je nog niet gehoord
wat die van ons heeft uitgespookt'. Beetje bij beetje werd het ons
te zwaar en gingen we inzien dat het nooit beter zou gaan: Vera zou
blijven wie ze was. De gedachte dat ze niet bij ons zou kunnen blijven,
bleef eerst lang een gedachte. Ik weet nog dat ik op een middag mijn
hart luchtte bij onze begeleidster. Ik vertelde haar dat ik het niet
volhield met Vera. Ze begreep meteen hoe de vlag erbij hing en stelde
voor dat we nu specialistische hulp gingen inschakelen. Ik vroeg of
dat ook kon betekenen dat Vera bij ons weg zou gaan. Toen ze daar
bevestigend op antwoordde, kregen de tranen de vrije loop. Ik zag
haar buiten spelen in de tuin, ze zag er zo leuk uit en op dat moment
besefte ik dat het anders zou gaan. Het was echter ondertussen 'ons
kind' geworden.
Brief met uitleg
Na enige tijd is Vera aangemeld voor een woonvoorziening voor kinderen
met een verstandelijke handicap. Het was een ontzettend moeilijke
periode. De reacties van mensen uit onze omgeving maakten het er niet
beter op. Bij sommigen voelden we duidelijk dat ze vonden dat we Vera
erg gemakkelijk 'wegdeden', dat we het niet uitputtend hadden geprobeerd.
We hebben een brief geschreven naar onze familie en vrienden om uit
te leggen hoe het allemaal kwam en dat het niet anders kon: dat Vera
een kind was dat veel beter op haar plaats was in een woongroep dan
in een gezin. Maar deze brief heeft niet geholpen. Toen ze in de woongroep
ging wonen, hielden wij officieel op haar pleegouders te zijn. Dat
was heel vreemd. Plotseling werd er niets meer met ons overlegd en
wisten wij helemaal niets meer van waarmee ze op school bezig was.
Gelukkig is dat ondertussen teruggedraaid en zijn wij nu weer haar
pleegouders.
Opnieuw
Na het vertrek van Vera gingen we pas beseffen hoe groot de druk
op ons gezin was geweest en hoewel de pijn hevig was, hadden we ook
heel voorzichtig een opgelucht gevoel. Ze komt nu een keer per maand
een weekend logeren, we sturen haar kaarten en we bellen elkaar. Dat
gaat goed, ook tussen Marit en Vera, ze functioneren nu ongeveer op
hetzelfde niveau, hoewel Vera vier jaar ouder is. We hebben ook een
goed contact met Vera's ouders: ze bellen ons om te overleggen welke
weekenden ze bij hen en bij ons zal logeren. Het is nu allemaal twee
jaar achter de rug en we voelen dat we er een eind verder mee zijn.
We hebben ons nu weer opgegeven voor een plaatsing, dus we zijn in
afwachting van wat komen gaat. Ondanks dat we nu weten hoe moeilijk
pleegzorg kan zijn, willen we weer. Het geeft een toegevoegde waarde
aan ons leven. We hebben Vera toch ruim vier jaar een thuis kunnen
bieden en veel goede dingen met haar meegemaakt!
