Op 22 november 2025 bezoek ik als beginnend redactielid de RAAK-manifestatie
(zie pagina 24 in dit nummer) over kindermishandeling in de RAI in
Amsterdam. Vol goede moed en met een nieuw aangeschaft blocnote en
zeker acht pennen. Een hele dag over kindermishandeling, dat gaat
me niet in de koude kleren zitten.
In de pauze denk ik: even weg, naar buiten, frisse lucht halen. Maar
nee. Dat kan natuurlijk helemaal niet! Mijn hoofdredacteur eist quotes
en ik moet netwerken. Maar hoe doe je dat? Ik ga de verlaten zaal
weer in om hierover eens goed na te denken.
Na een tijdje merk ik dat ik niet alleen ben. In de immense ruimte
zit, behalve ikzelf, nog iemand. Pal voor me. Het is de voorzitter
van RAAK, Professor Doctor A. van Dantzig, de man waar alles ooit
mee begon, de man wiens inspanningen ervoor gezorgd hebben dat hier
vandaag 1100 mensen bijeen zijn. "Nu" denk ik "nu".
Met het zweet in de handen piep ik een vraag uit mijn keel: "Vindt
u het niet fijn dat er vandaag zoveel mensen zijn?" "Ach",
antwoordt hij, "het is een begin". Zo. Ik heb mijn eerste
quote binnen. Of ik tevreden ben? Nou, laat ik het zo zeggen: "Het
is een begin".
