Mijmerend zit ik op de bank als de telefoon gaat. Ik overweeg juist
in welke kleur ik de boom dit jaar zal versieren. Als ik opneem hoor
ik een bekende stem. Of ik een plekje heb, of eigenlijk twee plekjes.
Of het ook snel kan, liefst nog vandaag. Een peutertweeling heeft
‘à la minute’ onderdak nodig. Mijn kerststemming
stijgt en mijn adrenaline ook. Bont, kakelbont, zo zal ik de boom
versieren. Met het stalletje erbij en alle figuurtjes die ik met veel
moeite zelf heb gemaakt. Ik bel mijn man toch maar even, ook al weet
ik zijn antwoord. "Och gut, nog zo klein. Ja, prima."
Op zolder ga ik meteen aan de slag. Ze slapen natuurlijk bij elkaar.
Heb ik niet nog ergens een pak luiers in hun maat? Maar goed dat ik
die zak met speelgoed en winterkleertjes nog niet weggegeven heb.
Opnieuw gaat de telefoon. "Mam, mag ik met kerst mijn vriend
mee naar huis nemen?" "Tuurlijk, plaats genoeg", zeg
ik. Als ik haar mijn nieuws vertel is het even stil aan de andere
kant. "Vind je dit echt leuk?" vraagt ze. "Ja, dit
vind ik echt leuk", zeg ik.
Elk jaar opnieuw voel ik me rond kerst een beetje opstandig, soms
zelfs baldadig. Dure kleren, een overdaad aan exclusieve hapjes en
drankjes. Voor mij hoeft het niet zo. Ooit kroop ik op eerste kerstdag
met mijn nette kleren aan over de zolder op zoek naar overbodige spullen.
Er was een inzameling voor Roemenië. Dat gaf pas een goed gevoel.
En dan is er dat moment. Twee paar doodsbange ogen, friemelende groezelige
handjes en een paar vuilniszakken waar in een snel tempo spullen zijn
gestopt. Een crisisplaatsing, arme kleintjes. De boom met zijn bonte
lichtjes en de speelgoedmand die uitnodigend klaar staat: het breekt
de spanning een beetje. Als ik in de bijkeuken een vuilniszak open,
op zoek naar bruikbare spullen, deins ik achteruit. Op z’n zachtst
gezegd, de inhoud ruikt niet fris! Als ik daarna merk dat de kleintjes
voortdurend op hun hoofd krabben, blijkt mijn vermoeden waarheid.
LUIZEN.
Help, alle kinderen komen met de feestdagen thuis met aanhang. Hoe
voorkom ik een epidemie? Als de geboortedag van het kindje Jezus nadert,
hangt het hele huis vol met wasgoed. De wasmachine maakt overuren.
Krijg ik het voor elkaar?
Kerstavond, het huis is vol met mensen. Het is gelukt! Als ik lekker
onderuitgezakt in een tijdschrift blader, valt mijn oog op een stukje
waarin gevraagd wordt naar een origineel kerstverhaal. Om haar te
plagen duw ik mijn dochter het stukje onder haar neus en zeg dat ik
de titel al klaar heb: Een Luisloze Kerst! "Als je durft, mam",
zegt ze geschrokken. "Natuurlijk durf ik", grijns ik, "maar
ik doe het niet."
