Een nieuwe rubriek waarbij uw mening telt. In ieder nummer een nieuwe
stelling waar reacties op binnengekomen zijn. Uw bijdrage wordt zeer
op prijs gesteld. Lees wat uw collega-pleegouders en andere partners
in de pleegzorg van de stelling vinden. Wilt u ook uw mening geven:
de nieuwe stelling staat op de volgende bladzijde. Schrijven!
Ouders behoren, mijns inziens, niet betrokken te worden in de inspraakprocedure
van de plaatsing van hun kinderen in een pleeggezin tenzij het een
vrijwillige plaatsing betreft waarbij de uithuisplaatsing van het
kind niet het gevolg is van het pedagogisch falen van de ouders (bij
ziekte of een ongeval bijvoorbeeld). Het proces dat ouders doormaken
als de kinderen gedwongen het huis uit gaan moet zwaar zijn. Ze zitten
in een rouwproces, moeten immers hun kind missen. Ze zullen vaak in
de war zijn, niet in staat om rationeel om te gaan met de inspraakprocedure.
Integendeel, het lijkt mij dat ouders, als ze mee mogen beslissen,
de plaatsing zullen boycotten omdat ze boos zijn; op pleegzorg, justitie
en op zichzelf. In het belang van de kinderen is het nodig om objectief
te onderzoeken wat ze nodig hebben in een pleeggezin, bovendien moet
het effectief gebeuren zodat de plaatsingsprocedure niet te lang duurt.
In deze emotionele periode kun je redelijkerwijze niet verwachten
dat de ouders een goede bijdrage kunnen leveren aan de matching van
pleegkinderen en pleegouders. Uitgangspunt moet altijd het kind zijn
dat zo snel mogelijk op een geschikte plek komt.
Ans, moeder van vier kinderen waarvan twee pleegkinderen
Moet je de biologische ouders nu nog gaan opzadelen, met de vraag
in wat voor gezin hun kind(eren) geplaatst moeten worden? Ik denk
het niet, de ouders hebben het al moeilijk genoeg. Laat deze keuze
over aan professionele mensen.
Rene, pleegvader van een pleegkind
Ja, als ouders dat kunnen. Veel ouders zullen adviezen kunnen geven
over wat bij hun kind past, wat hun kind leuk of belangrijk vindt
(huisdieren, woonomgeving, leeftijd/aantal kinderen). Het serieus
nemen van ouders lijkt me van groot belang: de instantie plaatst hun
kinderen. De uiteindelijke matching moet door de onafhankelijke instantie
gebeuren, die het advies van de ouders op waarde schat en meeneemt.
Anne, moeder van vier kinderen waaronder twee pleegkinderen
Mijn eerste opwelling bij de stelling "Ouders moeten inspraak
hebben in welk pleeggezin hun kind wordt geplaatst", is "Ja,
natuurlijk moeten ze dat". Deze reactie is even ongenuanceerd
als de stelling zelf. Pleegzorg zelf is genuanceerder dan veelal wordt
gedacht en naar mijn gevoel maakt het zowel uit om welk soort plaatsing
(vrijwillig of justitieel) het gaat als om de vorm van pleegzorg (langdurig,
deeltijd, tijdelijk). Voor mij is het beleid met betrekking tot ouders
veel belangrijker. De vraag of ouders inspraak (wat is dit eigenlijk)
moeten hebben bij de plaatsing is daar slechts een onderdeel van.
Rijk, bestandspleegvader
Ons pleegkind heeft geen biologische ouders meer, maar zijn tante
heeft de voogdij (gedeeld met Jeugdzorg). Wij kwamen, op aangeven
van deze tante, als laatsten aan de beurt om dit kind op te nemen,
nadat alle andere gezinnen hem hadden afgewezen (iets wat hem veel
pijn heeft gedaan). De eerste twee jaar van de plaatsing deed zij
alle mogelijke moeite om ons gezin te verstoren en om ons pleegkind
bij ons weg te (laten) halen. Uiteindelijk kwam de reden daarvoor
boven water: ze kon niet verkroppen dat haar neefje bij een Surinaamse
pleegvader was geplaatst. Dat het kind zich bij ons veilig genoeg
voelde om door de rouwverwerking van de dood van zijn ouders heen
te gaan, was totaal onbelangrijk voor haar. Daarentegen hield ze bij
de begeleiders de schijn op en heeft het lang geduurd, voor ze haar
door hadden. Inmiddels is Romano al vier jaar bij ons en is hij een
puberende maar gelukkige tiener, die het goed doet op school, voetbalt
en met vriendjes optrekt en daarnaast eens in de week een krantenwijk
heeft. Wie weet hoe het hem was vergaan als de voogd hem, uit racisme,
weer door een afscheid heen had laten gaan? Zou dan dat laatste restje
vertrouwen behouden zijn gebleven? De meeste ouders zullen het belang
van het kind voorop hebben staan; hun mening is belangrijk en er moet
zorgvuldig mee om worden gegaan. Maar om uitwassen als hiervoor omschreven
te voorkomen, dient de keuze van een voor het kind beste omgeving
en pleeggezin gemaakt te worden vanuit de expertise van Jeugdzorg
en Pleegzorg.
Jacqueline, pleegmoeder van een pleegzoon
In de beeldvorming van mensen om mij heen is pleegzorg hetzelfde
als adoptie. Het zijn merendeel mensen die dagelijks werken met kinderen
en/of kinderen uit probleemsituaties.
Zolang dit beeld blijft leven, zal inspraak over waar hun kind wordt
geplaatst, leiden tot uitspraken op basis van emotie, maar een ouder
moet kunnen meepraten over wat hij/zij belangrijk vindt in de zorg
voor het kind. Ik denk hierbij aan zaken als geloof, onderwijs, enzovoort.
Als pleegouders pakken wij de zorg van het kind op en pakken wij niet
het kind af. Betrek ouders bij de zorg die wij als pleegouders op
ons nemen.
Arno, zelf ooit pleegkind, nu vader en pleegvader
Mee eens, je wilt tenslotte het beste voor je kind. Wel vind ik dat
de mate van inspraak afhangt van de situatie. Denk hierbij bijvoorbeeld
aan ouders die door drugsverslaving en verwaarlozing niet voor hun
kinderen kunnen zorgen. Zij kunnen hierover weinig eisen stellen,
vind ik. Wel moeten zij dan inspraak in bijvoorbeeld geloof of aantal
kinderen in het pleeggezin hebben. In andere gevallen waarbij bijvoorbeeld
het kind een handicap heeft of moeilijk opvoedbaar is, mogen de ouders
wat meer te vertellen hebben. Ik acht hen hiertoe beter in staat dan
ouders die verslaafd zijn. Maar geen 20 eisen op een rijtje, want
er is nou niet bepaald een overschot aan pleegouders.
Iris, 17 jaar en ‘eigen’ kind van pleegouders
Was het maar zo dat dat altijd zou kunnen! Want natuurlijk is het
belangrijk dat ouders, die hun kind toch het beste kennen, ook mee
kunnen kijken of hun kind in een bepaald pleeggezin op zijn plaats
zal zijn. Maar helaas zijn er ook situaties waarin het beter kan zijn
dat ouders niet weten waar hun kind terechtkomt. Maar voor alle situaties
geldt volgens mij dat ouders minstens betrokken worden bij het maken
van een profiel voor een gewenst pleeggezin.
Martin, gezinshuisouder in een gezin met 3 eigen en 2 verstandelijk
gehandicapte pleegkinderen.
Ik denk dat het voor ouders erg belangrijk is te weten in welk pleeggezin
hun kind geplaatst wordt. Ik denk ook dat ze erg graag inspraak zouden
willen hebben voordat hun kind geplaatst wordt. Misschien kunnen ze
zelf beter dan sociale werkers inschatten in wat voor gezin hun kind
past. Alleen lijkt het me niet haalbaar. Er zou dan tevoren kennis
gemaakt moeten worden met een of meerdere kandidaat pleeggezinnen
en daar zouden ze dan een beslissing over moeten nemen. Helaas is
het zo dat er een tekort is aan pleeggezinnen en er dus niet veel
te kiezen valt. Binnen de netwerkplaatsingen zou het eventueel wel
kunnen.
Kitty, moeder van drie kinderen, waaronder een pleegkind
