Frits Koetsier zet zijn eerste stappen in de pleegzorg en laat ons
meegenieten van zijn ervaringen en indrukken. Lees mee over zijn schouder
en denk nog eens aan toe het voor u zelf allemaal begon. Kunt u het
zich nog herinneren? In ieder nummer zullen we zijn ontwikkelingen
verder volgen.
Op een doordeweekse avond stapten mijn vrouw en ik in onze auto voor
een kennismaking met de pleegzorg. Een vriendenstel van ons heeft
maar liefst vier pleegkinderen en vormt onze inspiratiebron. Vriendelijk
werden we ontvangen. We schudden zeven handen. Vijf geïnteresseerden,
een pleegmoeder en de gespreksleider van de avond, de pleegprofessional
zal ik maar zeggen. Allerlei zaken passeerden de revue. De technische
uitleg boeide me eigenlijk maar matig. Dat de pleegzorg een eigen
jargon heeft was na een half uurtje wel duidelijk. Als gewone sterveling
gebruik ik begrippen als hechting, plaatsing, loyaliteit en arrangementen
nooit, maar hier vlogen ze me om de oren. Ik werd er stil van. Tja,
maar wat wil je eigenlijk dan wel horen, vroeg ik me af. En toen schoot
de pleegmoeder me te hulp. Vanuit haar jarenlange ervaring vertelde
ze over de praktische kant van het pleegouder zijn. Haar verhalen
gingen over de tranen en de blijdschap, over de onbetaalbare momenten
tussen een klein en een groot mens en over 'Zorgen Voor' met een grote
Z en een grote V. Haar verhalen ontroerden me behoorlijk. Als ik een
lintje mocht uitreiken die avond, verdiende zij het. Voor mij werd
die avond onvergetelijk. Mijn vrouw en ik besloten na afloop om ons
op te geven als nieuwe pleegouders in het volle besef dat er nog een
lange weg voor ons ligt.
