Bijna volwassen en dan word je gevraagd wat je vindt van het feit
dat je pleegkind bent... Helen wilde onze vragen wel beantwoorden.
Maar eerst stelt ze zichzelf even voor.
"Hoi, ik ben Helen. Ik woon bijna vijf jaar in een (netwerk)pleeggezin.
Ik ben na het overlijden van mijn ouders naar mijn oom en zijn vrouw
gestuurd. De situatie liep helemaal uit de hand. Na wat omzwervingen
ben ik bij mijn peetoom en peettante gaan wonen. Het leeftijdsverschil
tussen mijn pleegouders is niet zo groot, ze zijn 32 en 33 jaar. Ik
deel mijn pleegouders met een hond en een kat en dat gaat over het
algemeen prima. Ik ben net geslaagd en heb nu mijn VMBO diploma op
zak. Ik ben gestart op de HORECA vakschool te Wageningen. Ik wil graag
kok worden, eigenlijk chef kok en dan management. Maar alles op zijn
tijd, dus stap voor stap. Om me alvast voor te bereiden op mijn toekomst
in de horeca, werk ik in het weekend en de vakanties al in restaurants.
Dit jaar gaat niet alleen mijn school veranderen maar ook heel veel
andere dingen, want ik ben net zeventien jaar geworden. Dus voor mij
is het nog één jaar en dan ben ik volgens de wet meerderjarig.
Dat meerderjarig zijn heeft vele gevolgen voor mij en ik kijk er dan
ook met plezier naar uit, maar ook wel afwachtend."
Voel je je een pleegkind, ben je je bewust van het feit dat je een
pleegkind bent?
"Nee, eigenlijk niet. Nou ja, soms wel. Als ik een dipje heb.
Vooral met mijn eigen verjaardag. Dit heeft vooral te maken met het
feit dat er allerlei mensen me komen opzoeken behalve mijn familie.
Aan de afstand kan het niet liggen want ze wonen bijna allemaal dichtbij.
Mijn opa woont wat verder weg, in Indonesië, maar hij stuurt
elk jaar trouw een kaartje. Daar kan ik me echt op verheugen. Verder
heb ik ook wel eens een dipje als ik een woordenwisseling heb met
mijn pleegouders, maar dat is altijd kort, want ze zijn net zo lang
aan het plagen totdat ik niet meer boos kan zijn."
Heb je wel eens last van een loyaliteitsconflict?
"Nee, alleen in het begin heb ik heel veel moeite gehad om te
kiezen tussen mijn ouders en mijn familie. Maar nu probeer ik langzaam
weer contact te zoeken met een aantal tantes en bezoek ze soms. Ze
zijn dan wel heel blij. Dat geeft me een goed gevoel. Vooral als ze
vragen wanneer ik weer langskom. Dit lukt me nog niet bij al mijn
familieleden maar de toekomst zal hier hopelijk verandering in brengen.
Mijn pleegouders staan gelukkig achter mij door te zeggen dat ik geen
keuze tussen hen en mijn familie hoef te maken, maar alleen moet doen
wat mijn gevoel me ingeeft."
Hoe zijn de contacten met je vrienden en hoe kijken ze tegen je
thuissituatie aan?
"Ik heb geen grote vriendenkring, maar wel een hechte. Ze begrijpen
mij en mijn situatie wel. Ik heb sinds een half jaar een vaste vriend.
Hierdoor heb ik weer meer mensen leren kennen waar ik mezelf kan zijn.
Het fijne van vrienden hebben is wel dat ze er voor je zijn als je
ze nodig hebt, ook al zien we elkaar niet zo vaak in verband met verschillende
scholen enzo."
Je bent bijna achttien, wat denk je dat er allemaal voor je gaat
veranderen en hoe kijk je ertegenaan?
"Ik kijk er niet echt tegenop. Het lijkt me leuk om achttien
te zijn want dan ben ik meerderjarig en kan ik beginnen met het behalen
van mijn rijbewijs. Ik moet nog wel eerst sparen en/of mijn pleegouders
lief aankijken (grapje). Ik vind het wel jammer dat ik dan geen contact
meer zal hebben met onze gezinsbegeleidster en mijn voogdes. Ik kan
met beiden goed opschieten en heel veel met ze lachen. Door hen heb
ik mezelf goed leren kennen. Ik zal ze dan ook heel erg missen. Bang
dat ik ooit alleen kom te staan ben ik niet, ik weet dat mijn pleegouders
er altijd voor mij zullen zijn."
Wil je later zelf (pleeg)kinderen?
"Nou, dat is wel een heel serieuze vraag, ik ben nog niet eens
volwassen. Ik denk het wel, dan vier want dat is gezellig. Ik zal
niet zo snel zomaar een pleegkind nemen, maar als een kind in een
rottige situatie komt, dan zal ik hem of haar wel helpen. Ze hebben
mij toch ook geholpen dus wil ik er voor een ander ook zijn."
Nu je bijna volwassen bent, verandert dat de houding ten opzichte
van je pleegouders, familie, en omgeving?
"Ja, ik denk en praat meer als een volwassene en denk ook meer
na over mijn toekomst. Ik heb een steeds duidelijkere eigen mening
en geef daarbij ook steeds duidelijker mijn grenzen aan voor mezelf
en de buitenwereld. Ik werk hard aan mezelf en mijn zelfvertrouwen
zal nog groeien, zeker weten."
