In deze rubriek komen dilemma’s aan de orde die in ieder pleeggezin
zouden kunnen voorkomen. Steeds wordt een dilemma beschreven en in
de volgende Mobiel wordt aangegeven hoe ermee werd omgegaan in het
pleeggezin. Als u suggesties heeft voor een oplossing of ervaring
met een vergelijkbare situatie, wordt u van harte uitgenodigd de redactie
daarvan op de hoogte te stellen. Schrijf voor 29 juli 2002 naar Postbus
8711, 4820 BA Breda of via de email:
Wat doe je je kind aan met al die wisselingen?
Francis heeft nu twee keer meegemaakt dat er een einde kwam aan een
crisisplaatsing in ons gezin. De eerste keer had ze anderhalf jaar
een pleegzusje gehad. Het begin was moeilijk, want voor Natasja (2)
bestond Francis (4) niet. Tot ze doorkreeg dat Francis ook onze aandacht
kreeg. Ze werd hartstochtelijk jaloers en beet Francis af en toe.
Het heeft ons heel veel energie gekost om haar ongewenste gedrag om
te buigen naar gewenst gedrag. Voor Francis was het flink wennen toen
Natasja weer bij haar eigen moeder ging wonen en ze vroeg nog vaak
naar haar. Toch was er iets van opluchting: geen concurrentie meer,
niemand die haar na schooltijd gelijk claimde, terwijl ze even moe
was en rust wilde.
Ons tweede pleegkind was een baby van één dag oud. Francis
toonde zich de zeer trotse grote zus. Toen hij na een half jaar naar
een definitief pleeggezin verhuisde, merkten we niet dat het afscheid
haar aangreep. Toch deed het haar wel wat, want ze viel terug in gedrag
dat niet meer bij haar paste. Elke dag huilen en zeuren als ze naar
school, gymles of zwemmen ging. ‘Verlatingsangst’, zo
hebben we het benoemd. Gelukkig kwam ze daar weer overheen. Maar ik
vraag me wel eens af wat ik mijn kind aandoe door het bewust zulke
ingrijpende gebeurtenissen te laten meemaken! Hoe gaan andere pleegouders
daarom om? (IS-H)
Een pleegmoeder
Nemen we hem nog een keer op?
In de vorige Mobiel vroeg een pleegmoeder zich af ze of hun ex-pleegzoon
Jean opnieuw op moest nemen in haar gezin. De plaatsing is alweer
tien jaar geleden en omdat hij regelmatig in het weekend op bezoek
komt, heeft ze goed zicht op zijn probleemgedrag. Bovendien gelden
in hun eigen gezin strakke regels door een zoon met ADHD en een pleegzoon
met een grote hechtingsstoornis. Wat te doen?
Een pleegmoeder onderschrijft de noodzaak van regels. "Als je
je niet aan de regels wilt houden (dit geldt niet voor een enkele
keer maar stelselmatig) kunnen we niet met elkaar leven." De
pleegmoeder die het
dillema heeft aangedragen heeft nagedacht of "we draagkracht
genoeg hebben om ook nog voor Jean te zorgen. We hebben er met onze
kinderen over gesproken. Wij verwachten zeer grote gedragsproblemen
bij Jean als hij zijn vrije leven op moet geven om te kunnen functioneren
binnen ons gezin. Wij kunnen daarom Jean niet opnemen in ons gezin
maar we houden teveel van Jean om hem los te laten. Daarom hebben
wij samen met moeder gekozen voor de oplossing dat Jean door de week
bij haar woont en in het weekend bij ons." (JZ)
