In deze rubriek komen dilemma’s aan de orde die in ieder pleeggezin
zouden kunnen voorkomen. Steeds wordt een dilemma beschreven en in
de volgende Mobiel wordt aangegeven hoe ermee werd omgegaan in het
pleeggezin. Als u suggesties heeft voor een oplossing of ervaring
met een vergelijkbare situatie, wordt u van harte uitgenodigd de redactie
daarvan op de hoogte te stellen. Schrijf voor 29 juli 2002 naar Postbus
8711, 4820 BA Breda of via de email:
Nemen we hem nog een keer op?
Zo’n tien jaar geleden kwam Jean bij ons wonen. Een klein jongetje
met zwarte krullen. Wij waren blij met die gezinsuitbreiding. Hoe
klein hij ook was, met zijn gedrag viel niet te spotten en we moesten
alle zeilen bijzetten. We genoten ook van Jean. Jean was net twee
jaar geworden, toen hij weer bij zijn moeder ging wonen. Gelukkig
mochten we Jean blijven zien. Hij komt nu al negen jaar regelmatig
in het weekend bij ons. Jean voelt zich nog steeds een lid van ons
gezin, ook al woont nu al een aantal jaren Hassan bij ons. Jean kreeg
in de afgelopen jaren nog een aantal broertjes en zusjes. Het gedrag
van Jean ging ons steeds meer zorgen baren. Zijn moeder zag dat soms
ook. Maar ja, zoveel kinderen, zoveel zorgen en ze staat er alleen
voor. Toen wij van zijn moeder hoorden dat ze voor al haar kinderen
een pleeggezin zocht, schrokken we. Door de problemen thuis kan Jean
al jaren zelf zijn gang gaan en zelf bepalen wanneer hij eet, wanneer
hij naar bed gaat en wat hij doet. Wij hebben strakke regels in huis
omdat dat het beste werkt bij onze zoon met ADHD en onze pleegzoon
met zijn grote hechtingsproblemen. Wat nu? Nemen we Jean weer op in
ons gezin? (JZ)
Een pleegmoeder
Mobiel spook op zolder
In de vorige Mobiel had een pleegvader een dilemma met veel haken
en ogen voor de lezers. Pleegdochter krijgt een mobiele telefoon met
een flink beltegoed van haar moeder. Vanaf dat moment regeert moeder
op afstand mee in het pleeggezin. Want ieder wissewasje belandt via
de telefoon bij moeder. Uiteindelijk wordt de plaatsing onmogelijk.
Wat had een oplossing kunnen zijn?
De gedachte van veel inzenders is vooral dat ‘het wel weer over
gaat’, ‘minder wordt als het nieuwe eraf is’. Een
stel pleegouders heeft hetzelfde meegemaakt met e-mailen: dat kun
je ook overal (bibliotheek, school) ‘stiekem’ doen.
Uiteindelijk hield het op. Pleegkinderen zitten nou eenmaal altijd
wel in een loyaliteitsconflict, zo’n mobieltje is slechts een
middel om daarmee om te gaan. Anderen verwezen terug naar de pleegzorgwerker:
"Leg het probleem op zijn of haar bord. Verwijs moeder consequent
door naar de begeleiding en zorg dat ‘de strijd’ tussen
moeder en pleegouders eruit gehaald wordt." Een pleegmoeder vergelijkt
het dilemma met de ‘absurd grote cadeaus’. En daarvoor
is volgens haar maar een oplossing: accepteren of reguleren. Uiteraard
is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Protocollen vanuit de Voorzieningen
voor Pleegzorg zijn eigenlijk wel nodig. "Kijk maar eens in de
tehuizen", mailt een orthopedagoge, "daar worden mobieltjes
afgepakt. Alleen in het weekend mogen ze hem gebruiken. En dat werkt
goed." (GL)
