artikel uit Mobiel 1, februari/maart 2002

Wie het weet ...

mag het zeggen

In deze rubriek komen dilemma’s aan de orde die in ieder pleeggezin zouden kunnen voorkomen. Steeds wordt een dilemma beschreven en in de volgende Mobiel wordt aangegeven hoe ermee werd omgegaan in het pleeggezin. Als u suggesties heeft voor een oplossing of ervaring met een vergelijkbare situatie, wordt u van harte uitgenodigd de redactie daarvan op de hoogte te stellen. Schrijf voor 15 maart 2002 naar Postbus 8711, 4820 BA Breda of via :

Islam of Katholiek?

Al zeven jaar woont Nouvel in ons gezin. Hij voelt zich aardig thuis en gaat gewoon mee naar de kerk. Nouvel zingt graag en zeurt al die jaren al aan ons hoofd dat hij mee wil zingen in het kinderkerkkoor. Omdat zijn gedrag niet altijd even prettig is en omdat het een katholiek kerkkoor is, hebben we altijd de boot afgehouden. Tenslotte belijden zijn ouders de Islam. Wij zeiden: je moet eerst goed kunnen lezen. Ondertussen kan hij goed lezen en na een gesprek met de dirigent is Nouvel van harte welkom. Alle kinderen in het koor zijn gedoopt, hebben hun communie gedaan en krijgen de hosti uitgereikt.

Nouvel wil niets liever dan zijn communie doen en erbij horen. Maar zijn islamitische ouders, die Nouvel hebben laten besnijden en bovendien eigenlijk zelf hun zoon willen opvoeden, zullen daarvoor echt geen toestemming geven. Niemand kan er iets aan doen dat Nouvel zijn communie niet kan doen. Volgens God hoort iedereen erbij. Nouvel wil er graag bijhoren. Mag Nouvel nu een hosti of niet?

Judith Zijtregtop

Mag het? Alsjeblieft...?

Karin is met haar pleegdochter Lyke van net zeven jaar op bezoek bij Lyke’s moeder. Lyke is helemaal verzot op honden en haar is door haar pleegouders een hond beloofd als ze acht jaar is. Tijdens het bezoek mag ze van haar moeder een puppy uit het nest meenemen, maar het is niet het type en formaat hond dat Karin en Henk in gedachten hadden. Hoe is dit opgelost?

Karin zat met het zweet in haar handen en was geneigd in te stemmen omdat zij de smekende blik in de ogen van Lyke zag en het blijde gezicht van haar moeder. Toch schoot ook de gedachte door haar heen dat ze minstens twaalf jaar met een hond zou zitten die lang niet haar favoriet was en die haar ook veel te groot werd. Ze heeft toen toch voet bij stuk gehouden en Lyke en haar moeder uitgelegd dat op dit moment er in het gezin geen tijd en ruimte was om een puppy op te voeden en naar hondencursussen te gaan. En dat deze hond ook te groot en te sterk zou worden voor Lyke om hem zelf uit te laten en te verzorgen. Het was in haar gevoel een van de moeilijkste beslissingen in haar leven, maar achteraf is ze blij dat ze dit besluit heeft genomen. Het gezin is ondertussen na Lykes achtste verjaardag verrijkt met een zelfgekozen middelgrote hond waar het hele gezin dol op is. Lyke trekt onvoorstelbaar veel met hem op en heeft in hem een echt ‘maatje’ gevonden. De moeder van Lyke heeft bij haar volgende bezoek tegen Lyke gezegd dat ze het een heel lieve en mooie hond vindt en toen was ook voor Lyke alles goed.

Marion Kruis