Jantien (43) en Arend (43) zijn al 18 jaar pleegouders. Ze wonen
'groot' en hebben 4 kinderen: dochters van 19 en 18 en zoons van 16
en 14. Op dit moment wonen 3 pleegkinderen langdurig in hun gezin:
2 zusjes van 16 en 15 en een pleegzoon van 4. Mohammed, als tegenwicht
voor al dat 'pubergeweld'.
De crisisplaatsen die ze daarnaast ook nog aanbieden, zijn eigenlijk
permanent bezet. Nu door twee peuterzusjes van 3 en 2 jaar, ‘oude
bekenden’ van de familie. Zij woonden namelijk vorig najaar ook
al op basis van een crisis-indicatie bij Jantien en Arend. "Over
het algemeen kun je zeggen dat pleegkinderen die wat langer zijn gebleven,
goed vallen in het gezin, die horen er dan op een gegeven moment gewoon
bij."
Klikken
De pleegkinderen komen binnen op basis van crisis. Voorheen was dat
langer dan nu, zelfs tot meer dan een half jaar was mogelijk. Nu is
het twee keer zes weken. Jantien: "Er zijn vele pleegkinderen
heel wat langer gebleven dan de geldende termijn bij crisis. Twee
jaar is geen uitzondering. Anouk en Lisa wonen nu ruim zes jaar bij
ons. Toen ze bij ons kwamen, hadden ze thuis en met kortstondige verblijven
in pleeggezinnen al het een en ander te verwerken gehad. De kinderpsycholoog
had de meisjes al onder behandeling en dat ging bij ons gewoon door.
Het klikte, ze pasten in het clubje. Ze genoten van de pony’s,
de konijnen en de cavia’s. Na de broodnodige rust, ging men zoeken
naar een permanent plekje. Dat werd een jaar nadat ze bij ons kwamen
wonen, gevonden in de vorm van een leefgroep. We zijn daar kennis
gaan maken. Maar het was het niet: de beestjes mochten ze niet meenemen,
de sfeer was zo anders en aan de verwerking van het verleden werd
ook niets gedaan. Na rijp beraad hebben we besloten, uiteraard in
overleg met de instanties, dat Anouk en Lisa hier blijven."
Mohammed woont al vanaf twee maanden na zijn geboorte in het gezin.
Jantien: "En dan is het bijna eigen. Ik heb vooral in het begin
veel zelf voor hem gezorgd, om hechting tot stand proberen te brengen.
En hij woont nog hier. Ik heb van een collega-pleegmoeder een wijze
les gehoord, die ook wij in de praktijk toepassen. Als je kinderen
zo jong krijgt, dan moet je ervoor zorgen dat ze met 13 of 14 jaar
goed voor zichzelf kunnen zorgen. Want rond die leeftijd is het erg
verleidelijk om weer bij de ouders te gaan wonen en nemen ze de benen.
En dan hoeven ze dat niet meer te leren!"
Speciaal
Jantien kan smakelijk vertellen over haar achttien jaar ervaring
als pleegouder. Als ons gesprek afgelopen is, duizelt het me: bijna
100 pleegkinderen in huis gehad. De oudste is al lang en breed afgestudeerd,
getrouwd en vader. Namen, anekdotes, leeftijden, problematieken alles
loopt door elkaar. Jantien: "Ik kan onmogelijk 100 kinderen achterna
blijven lopen. Al blijft het speciaal om iets van ze te horen: een
kaartje of een spontaan bezoek bijvoorbeeld. Sommigen doen dat ook
wel. Van anderen hoor je nooit meer wat. Ik denk dat we nog met elf
van hen, buiten de kinderen die bij ons blijven wonen, regelmatig
contact hebben." l
