IN DEZE RUBRIEK KOMEN DILEMMA’S AAN DE ORDE DIE IN IEDER PLEEGGEZIN
ZOUDEN KUNNEN VOORKOMEN. STEEDS WORDT EEN DILEMMA BESCHREVEN EN IN
DE VOLGENDE MOBIEL WORDT AANGEGEVEN HOE ERMEE WERD OMGEGAAN IN HET
PLEEGGEZIN. ALS U SUGGESTIES HEEFT VOOR EEN OPLOSSING OF ERVARING
MET EEN VERGELIJKBARE SITUATIE, WORDT U VAN HARTE UITGENODIGD DE REDACTIE
DAARVAN IN EEN BRIEF OF PER EMAIL OP DE HOOGTE TE BRENGEN.
Mag het? Alsjeblieft...?
Al vanaf dat ze het woord kon zeggen, heeft Lyke -de pleegdochter
van Karin en Henk- het over een hond. Het bleek een hartenwens. Lyke
stapte af op ieder hond die ze zag lopen. Elk speelgoedje met een
hondje erop werd een geliefd stuk speelgoed. Alle boeken die over
honden gingen werden lievelingsboeken. Toen Lyke de leeftijd kreeg
dat ze op straat mocht spelen, nam ze die gelegenheid te baat om mee
te lopen met alle baasjes die hun hond uitlieten: trots als een pauw
met de lijn in haar hand.
Karin en Henk hadden beiden als kind een hond gehad en wisten hoe
gezellig het is een hond te hebben en ervoor te zorgen. Ze beloofden
Lyke dat er een hondje mocht komen als ze acht jaar was, omdat ze
er dan zelf ook wat mee zou kunnen doen en er al heel goed voor zou
kunnen zorgen. Vanaf dat moment stond er bovenaan ieder verlanglijstje
een hond.
Toen Lyke net zeven was gingen zij en haar pleegmoeder Karin op bezoek
bij Lykes moeder. Ze waren nog maar nauwelijks binnen toen Lykes moeder
hen zei maar eens gauw in de keuken te gaan kijken. Nieuwsgierig liepen
Karin en Lyke daar naar toe en troffen er: een nestje puppy’s!
Lyke kwam tijdens het hele bezoek de keuken niet meer uit en speelde
aan één stuk door met de pups. Karin kreeg het ondertussen
heel benauwd, want die voelde al aan wat er straks beloofd zou worden.
Karin en Henk wilden helemaal niet zo’n grote hond en ook nog
niet op dat moment...
Het onvermijdelijke gebeurde: Lyke kwam opgetogen in de deuropening
staan met een dot van een pup in haar armen en zei: "Kijk eens,
deze vindt mij het liefste en ik hem, hij doet zijn pootjes om mijn
nek!" "Dan mag jij die meenemen!", zei haar moeder
meteen. Een stralend gezicht van Lyke en een blik in de ogen van haar
moeder die zei: dat kan ik jou nou eens geven... Wat moest Karin daar
toch op zeggen?
(MK)
Eric’s agressie
Sam en Ellen zijn de pleegouders van Eric. Zij stonden voor de moeilijke
vraag ‘hoe om te gaan met Erics agressie’. Na een groot
conflict naar aanleiding van een kleine terechtwijzing had Eric Ellen
geschopt en uitgescholden. Dat ging natuurlijk veel te ver... Maar
hoe konden Sam, Ellen en Eric samen verder?
Nadat Ellen en Sam waren thuisgekomen van een lange, lange wandeling
om de problemen te overdenken had Eric, met een rolletje pepermunt
en vanaf de bank, zijn excuses aangeboden. Zijn pleegouders accepteerden
die verontschuldigingen en besloten met z’n drieën om tafel
te gaan om een aantal afspraken te maken over hoe ze om zouden kunnen
gaan met dit soort heftige conflicten. Alle drie vonden zij ruzie
erg vervelend en wilden zij koste wat het kost voorkomen dat de conflicten
uit de hand zouden lopen.
Eric gaf tijdens dat gesprek aan dat hij behoefte had om een tijdje
alleen te zijn als hij zich boos voelde. Het was voor hem dan niet
mogelijk om te praten of te luisteren: de boosheid was te erg. Hij
wilde met rust gelaten worden op zijn kamer.
Sam en Ellen spraken met hem af om dat te respecteren en hem in zijn
kamer niet lastig te vallen. Pas als iedereen weer enigszins tot rust
zou zijn gekomen kon het conflict worden besproken. Naast deze principe-afspraak
stelden Sam en Ellen een beloningssysteem op dat zij toepasten op
enkele steeds terugkerende situaties die tot ruzie konden leiden.
Beide oplossingen werkten!
Eric woont nu, drie jaar later, nog steeds bij Sam en Ellen. Het
beloningssysteem is in de loop van de tijd een aantal keer toegepast.
Ernstige incidenten zijn niet meer voorgekomen.
(KV)
