Op de vragen of de vakantie van Ruud en Thea in Japan of Ommen moest
plaatsvinden en wat de beste oplossing zou zijn voor Dennis, hun pleegzoon,
reageerden de pleegouders van Remi.
Nadat Remi (8) binnen een half jaar beide ouders verloor werd hij
tijdelijk opgevangen door familie. Toen hij bij zijn nieuwe pleegouders
kwam wonen hadden zij al een reis naar Maleisië op het programma
staan. Zijn familie wilde er niet van horen dat Remi mee zou gaan:
hij kon het beste bij hen verblijven. De gezinsvoogd meende dat het
Remi goed zou doen te ervaren dat zijn pleegouders ook weer terug
kwamen en dat afscheid niet altijd definitief is.
Na drie maanden in het pleeggezin te hebben gewoond, brak het moment
van vertrek aan. Na een kwartier hadden zij een huilende Remi aan
de telefoon: "Ik ga jullie zo missen". Afgesproken werd
om de dag te bellen. Die belofte confronteerde de pleegouders met
de vraag of het wel verstandig was om steeds contact te hebben: Remi
hield zich steeds hoorbaar ‘groot’.
"De reis was een mooie ervaring, maar de thuiskomst vergeten
we echt nooit meer." In de aankomsthal werden Remi’s pleegouders
door hem, een oudere broer en een oom opgewacht. Zodra Remi zijn pleegouders
zag, leek er letterlijk een zware last van zijn schouders te vallen.
Als een aapje hing hij de rest van de dag om hun nek. Maandenlang
sliep hij slecht en mochten zijn pleegouders niet tegelijkertijd weg.
Na maanden kwam eruit hoe in de steek gelaten en eenzaam hij zich
had gevoeld. Zelfs onlangs kwam het nog ter sprake. Remi is nu twaalf
en een heel zelfverzekerd joch, maar verzuchtte bij het zien van een
hysterisch jongetje dat om zijn moeder riep: "Zo voelde ik me
ook, toen jullie naar Maleisië waren".
Remi’s pleegouders: "Wat voor Thea en Ruud een geweldige
ervaring betekent, zou voor Dennis wel eens een drama kunnen zijn.
Dat zou voor Thea en Ruud toch ook een schaduw over de reis werpen?
Als Dennis meenemen geen optie is, ligt Japan er over tien jaar ook
nog wel. We wensen Thea en Ruud veel sterkte met hun keuze, waarbij
eigenlijk elke optie voor- en nadelen heeft. We hopen dat met veel
wijsheid de best mogelijke oplossing wordt gevonden."
Wat gebeurde er met Dennis?
De pleegzorgwerker van Dennis stelde voor hem voor de duur van de
vakantie (vier weken) onder te brengen bij een vakantiepleeggezin.
Thea en Ruud zochten zelf een vertrouwd adres: bij de zus van Ruud.
Dennis logeerde daar twee weken en kampeerde twee weken met zijn vader
en opa en oma. Voorgaande jaren deed hij dat gedurende een week. Dennis
was zelf tevreden met de oplossing. Bij een vakantie in Japan kon
hij zich niets voorstellen en hij hield nu eenmaal niet van avontuur
en uitdaging. En achteraf was iedereen tevreden. Ruud en Thea hadden
een prima vakantie en Dennis ging de volgende twee jaar op vakantie
met Ruuds zuster: zonder dat dat hoefde, gewoon voor de lol. Ook gaat
hij nog ieder jaar twee weken kamperen met zijn vader.
Erics agressie
Een dilemma van een andere orde betreft het verhaal van Eric (9),
die al zes jaar bij Sam en Ellen woont. Eric is niet extreem lastig,
eerder wat angstig. Hij heeft de neiging zich terug te trekken als
hij iets moeilijk vindt. "Dat valt te verklaren, want Eric is
nauwelijks gehecht", meent de kinderpsycholoog. "Je moet
er niet op rekenen dat jullie hem bij je kunt houden tot hij zelfstandig
is." Dat willen Ellen en Sam helemaal niet horen. Zij houden
van Eric en geloven dat hun kwetsbare, teruggetrokken jochie in een
tehuis naar de bliksem zou gaan.
Soms komt Eric wat los, dan is hij brutaal en luistert niet. "Dat
moet je positief zien", zegt de begeleider. "Dat durft hij
bij jullie." Zou Eric zich dan toch nog gaan hechten? Dat willen
Ellen en Sam wel horen. De kinderpsycholoog had het mis! De toekomst
ziet er niet zo slecht uit.
Dan, korte tijd later, gaat Eric vreselijk tekeer. Na een kleine tegenslag
verbouwt hij zijn kamer. Sam probeert hem te kalmeren vanachter een
half open deur, terwijl Eric speelgoed en meubilair tegen de deur
gooit. Er volgt een hartverscheurende huilbui en de rust keert weer.
Een periode met soortgelijke incidenten volgt. Ruzies worden gevolgd
door aanhankelijk gedrag. En dan, enige weken later, treft Sam bij
thuiskomst Ellen ontzet aan. Een dolle Eric heeft haar geschopt en
uitgescholden na een vermaning. Eric is met negen jaar even groot
als Ellen, en veel sterker. Een buurvrouw noemde hem eens vertederd
‘het koekoeksjong’. Na zijn uitbarsting was Eric naar zijn
kamer gevlucht. Sam zocht hem op. "Wij gaan nu weg en als we
terugkomen ga jij ons vertellen hoe het verder moet. Zoals het nu
gaat, kan het niet langer." Ellen en Sam trokken hun jassen aan
en verlieten het huis. Lange tijd liepen ze door hun woonplaats, zichzelf
afvragend ‘Hoe verder? Zo kan het toch niet eindigen?’,
nadenkend over een andere aanpak. Thuisgekomen troffen zij Eric op
de bank aan, hij bood hen pepermunt aan en zei: "Sorry, ik zal
het niet meer doen."
Wat zou uw ‘andere aanpak’ inhouden? Heeft u een dergelijk
dilemma meegemaakt? Hoe ging u daarmee om en wat leverde dat op? Laat
het ons weten. Schrijf of
naar de redactie van Mobiel, postbus 2781, 3500 GT Utrecht.
