In Mobiel nummer 4 stond een artikel over het proefschrift van gezondheidszorgpsycholoog
Petra Bastiaensen, met als titel: Pleegouders moeten betaald worden.
In diezelfde Mobiel schrijft een lezeres in de rubriek ‘Lezers
schrijven’ dat ze een beetje verdrietig wordt als er gesproken
wordt over een soort salaris voor vrijwilligerswerk als pleegzorg.
De meningen zijn dus verdeeld. We verzamelden er nog een paar:
Mineke – pleegmoeder van drie kinderen:
Ik zou er tussenin willen gaan zitten. De pleegvergoeding die we
nu krijgen, is alleen goed voor eten, drinken, kleren en sport. Eventuele
aanpassingen in je huis brengen kosten mee die nooit uit de pleegvergoeding
betaald kunnen worden. Je kiest voor de pleegzorg, maar ’t is
soms wel te gek. Ik kan met deze drie kinderen niet gaan werken, dat
scheelt toch een heel stuk inkomen. Af en toe hebben we er sterk behoefte
aan om er samen eens tussenuit te gaan, maar de oppaskosten zijn ook
niet gering. Een leuke tegemoetkoming zou zijn om van de Voorziening
één keer per maand een vergoeding te krijgen voor een
gezellig etentje met zijn tweeën en een oppas... Als ik te oud
ben voor pleegkinderen in ons huis word ik weekendoppas voor pleegouders,
kunnen ze er samen eens lekker tussenuit!
Evelien – pleegmoeder van drie "tgv-kinderen":
Eigenlijk hink ik wat dit onderwerp betreft op twee gedachten:
Het is niet meer dan normaal dat je voor zulk zwaar werk betaald wordt.
Het is niet geschikt als een betaalde baan, want je moet het met je
hart doen.
Bovendien zou het onbetaalbaar zijn, want je bent 24 uur per dag beschikbaar.
De vergoeding is niet toereikend. Ik hoef er niet aan te verdienen,
maar voor grotere kinderen is het te weinig. Je moet ook nog voor
ze sparen, want als ze achttien jaar zijn, houdt alles op.
Kinderen in een tehuis plaatsen is veel duurder. Iedereen is erbij
gebaat als de pleegvergoeding hoger wordt.
Pauline – drie eigen kinderen, één pleegkind,
één kind in dagopvang en soms vakantie-opvang:
Het is een hot item en het is moeilijk om er een eenduidig antwoord
op te geven, maar de boventoon is dat de kostenvergoeding niet kostendekkend
is. Een riant salaris is niet goed, maar de bijdrage in de kosten
moet wel omhoog. Ik ben in de luxe omstandigheid dat ik niet hoef
te werken, maar er zullen steeds minder pleegouders komen, omdat iedereen
wil werken.
Een echt salaris moet je er ook niet voor gaan geven, want dan krijg
je mensen die het niet met de juiste motivering gaan doen.
Voor declaraties van extra kosten moet je zo lang zeuren en bellen
dat je er vanzelf mee stopt. Alleen al de kosten van telefoon en porto!
Dat zou allemaal veel beter op orde moeten zijn. De kilometervergoeding
voor de bezoekregeling is ook niet toereikend. Voor de dagopvang krijgen
we ƒ 11,- per dag (9.30 – 16.00 uur), terwijl je voor een
oppaskind ƒ 6,- per uur kunt vragen! Ik durf het niet eens aan
iemand te vertellen, want dan begrijpt niemand waarom ik het doe…
