Bert,
We gaan het allemaal anders doen. De hele zomer hebben we zitten
dubben over de ins en outs van pleegzorg en wat dat doet met ons.
Aan het begin van de zomervakantie hadden we een crisisplaatsing voor
een week, van een jongetje van zeven jaar. Zijn moeder had echt even
rust nodig. Het was een heftige week, vooral voor onze zoon van bijna
vijf, die zeven dagen lang werd uitgedaagd en geplaagd door zijn pleegbroer.
Dat was heel confronterend voor deze pleegmoeder, want daar ligt toch
echt mijn grens: bij het incasseringsvermogen van mijn eigen kinderen.
En de hele dag ruzie en strijd in huis werd in de loop van de week
voor mij steeds ondraaglijker.
We hebben de zomer gebruikt om te discussiëren, want in de loop
van de maanden kom ik toch langzaam tot de conclusie dat pleegzorg
op deze manier en op dit moment niet bij ons past. De kinderen zijn
te klein en te kwetsbaar. Zelf loop ik een hoop irritatie op over
de verziekte sfeer in huis. Het duurde lang, maar op het hoogtepunt
(34 graden!) van de zomer, hebben we besloten dat we nu niet verder
gaan. Een persoonlijk dieptepunt voor mij. Blijkbaar pakt onze oorspronkelijke
motivatie, om andere kinderen te ‘helpen’ in ons gezin,
niet uit zoals verwacht. Hoe goed de voorbereidingen ook waren, de
praktijk blijkt weerbarstig. En dat ligt niet alleen bij mij, maar
ook bij de organisatie in de breedste zin van de zorg voor de jeugd
in Nederland: soms onbegrijpelijk, inconsequent en zonder meer ondoorzichtig.
Het zal nog wel even duren voor ik alles verwerkt heb! Maar we keren
pleegzorg niet de rug toe. We willen betrokken blijven, onze deskundigheid
op peil houden. En vooral onze collegapleegouders op alle mogelijke
manieren steunen en helpen.
Ik wil je in deze laatste brief bedanken voor je brieven, je rake
analyses en woorden die mij (en zeer waarschijnlijk vele anderen)
tot nadenken stemden!
Michelle
Hallo Michelle,
Een voorbeeld van serieus met pleegzorg omgaan: geen heilig moeten,
maar tijdig lessen trekken uit je ervaringen en je doel bijstellen.
Natuurlijk zou ik kunnen stellen dat het zo goed is voor je zoontje
dat hij leert te delen, ervaart dat andere kinderen het minder goed
hebben, zijn eigen welbevinden meer zal gaan waarderen, dat je hele
gezin er moreel rijker van wordt en dat andermans kinderen jouw gezin
hard nodig hebben. Als in jouw beleving die waardevolle elementen
echter halve doodsklappen voor je kind en je gezin zijn, dan houdt
het op. Uitstekend dat je dit duidelijk durft uit te dragen; pleegzorg
is gediend met heldere, nuchtere constateringen. Het is lang niet
allemaal rozengeur en maneschijn. Zelfs als de voorbereidingen en
de begeleiding goed zijn, dan nog blijft elke plaatsing een sprong
in het duister. Interacties tussen mensen zijn niet helemaal te voorspellen
en te sturen. Enerzijds is dat de handicap van menselijke verhoudingen,
anderzijds is dat ook weer het mooie, het waardevolle. Pleegkinderen
brengen vaak een hele lading ballast met zich mee. Dat maakt ze ongewild
tot risicokinderen. Elke plaatsing is daarmee een avontuur dat kan
leiden tot een kick of en domper, en dat geldt voor beide partijen.
Je schrijft dat je tot de conclusie komt dat pleegzorg op dit moment
niet bij je past. Die mening deel ik niet. Je schrijft namelijk ook
dat je op een andere manier actief blijft voor de pleegzorg. Uit andere
bronnen weet ik dat dit onder andere betekent dat je weekend/vakantiegezin
wordt voor collegapleegouders. Kortom, je hebt (misschien via een
omweg) een passende rol voor je gezin in de pleegzorg gevonden! Je
moest eens weten hoe hard we zulke gezinnen nodig hebben.
Hoewel ik jou en je gezin een soepele start in de pleegzorg had gegund,
is het voor deze rubriek eigenlijk wel goed dat het geen mooi en blij
verhaal is geworden. Pleegzorg is nou eenmaal een hordeloop: dat heb
jij duidelijk laten zien en dat vind ik belangrijk.
Gelukkig is er toch een happy end (zo zie ik het tenminste), al was
het heel anders dan gepland. Het ga jullie goed!!! Bedankt dat je
mij en de lezers over je schouder en in je ziel liet kijken.
Groeten,
Bert
