De redactie behoudt zich het recht voor brieven in te korten of,
bij plaatsgebrek, door te schuiven naar een volgend nummer.
35 JAAR PLEEGOUDER
Vandaag een mijlpaal! Onze dochter is jarig en precies 35 jaar geleden,
op haar zevende verjaardag, kwam ons eerste pleegkind bij ons in huis.
Onze dochter is nu zelf moeder van vijf kinderen: drie eigen en twee
pleegjes.
Mieke was het eerste pleegkind dat bij ons kwam; al die Hannekes,
Diana’s, Peters en Truusjes, ze hebben hier allemaal een poosje
gewoond, van één middag tot zestien jaar lang. Als ik
terugkijk, zie ik een rijk leven dat ons sterk heeft gemaakt. We hebben
veel fouten gemaakt, maar nog veel meer geleerd van onze kinderen.
Ieder kind had een eigen verhaal in zijn rugzakje. Ik zou een boek
kunnen vullen met anekdotes. Eén voorval is me sterk bijgebleven:
Brenda, zwakbegaafd, kwam binnen, keek ons aan en zei: "Bij zulke
oude mensen wil ik niet wonen". Daar sta je dan met je 45 jaar.
Het was van onze kant snel opgelost door te zeggen: "Je hoeft
hier ook niet te wonen, je mag een poosje logeren". Het werd
een logeerpartijtje van ruim vier jaar.
Dit was zomaar wat gemijmer op de vroege morgen.
Zijn er nog meer pleegouders die langer dan 35 jaar pleegouder zijn
geweest? Daar ben ik wel benieuwd naar!
Mevrouw T. van Beilen
BETAALDE PLEEGZORG?
Onlangs ontvingen wij uw blad, dat ik altijd met veel interesse lees.
Mijn echtgenoot en ik zijn pleegouders en wel op een heel bijzondere
manier: In december 1998 overleed onze (geadopteerde) dochter aan
een hartinfarct en elf dagen na het overlijden van onze dochter beëindigde
haar partner zijn leven. ’s Avonds, na het afhandelen van allerlei
formaliteiten, zijn de twee oudste kleinkinderen (toen tien en elf
jaar) met ons mee naar huis gegaan en sindsdien bij ons gebleven.
Wij, oma, opa en de beide kinderen, werden direct na het gebeuren
op uitstekende wijze opgevangen door de politie. In overleg met slachtofferhulp
en de kinderen zijn ze als pleegkinderen bij ons ingeschreven. Van
Jeugdzorg hebben wij veel steun gehad en die steun krijgen wij nog
steeds.
Waarom nu deze brief?
Bij het lezen van de ingezonden stukken over vergoedingen aan pleegouders,
met name over een soort van salaris, word ik altijd wat verdrietig.
De meesten nemen deze taak toch vrijwillig op zich? Ik heb het niet
over extra en bijzondere kosten, waarvoor de marges wel erg krap gesteld
zijn, zoals de therapie voor onze beide kleinkinderen om te leren
leven met de traumatische ervaringen op jonge leeftijd opgelopen.
Voor dit soort zaken kan de overheid best wat royaler zijn. Dit vind
ik belangrijker dan een hogere dagvergoeding, laat staan een salaris.
U kunt zich misschien mijn irritatie voorstellen: ook wij hebben nu
veel meer kosten dan voorheen. Wij hebben voor dit alles niet vrijwillig
gekozen, maar het is ons overkomen. We hopen dat we de kinderen een
goede basis voor hun verdere leven kunnen geven. Ik hoop dat u er
begrip voor kunt opbrengen dat ik ook deze kant van het krijgen (nemen)
van pleegkinderen eens wil belichten. Dat neemt niet weg dat ik veel
respect heb voor al die mensen die zich inzetten voor het grootbrengen
en opvoeden van kinderen, op welke plaats en op welke wijze dan ook.
Mevrouw H. Klooster-Hauser
