In nummer 2 van Mobiel stond een artikel over de lange wachtlijsten
in de TGV (therapeutische gezinsverpleging): De TGV in Leiden deed
een oproep om meer TGV-pleegouders te krijgen. Over TGV-kinderen is
veel bekend. De manier waarop ze door het verleden belast zijn en
de wijze waarop ze dat uiten zijn bekend. Ook is in kaart gebracht
welke aanpak en wat voor een soort pleeggezin het meest rendement
heeft. Pleegouders moeten samenwerken met het TGV-team: maatschappelijk
werker, orthopedagoog, kinderpsychiater en teamleider. Zij ondersteunen
de pleegouders en het kind in de driejarige begeleiding die daarvoor
staat.
Wat betekent TGV in de praktijk? Zijn ‘gewone’ pleegouders
geschikt (te maken?). We peilen de meningen.
Ervaren pleegmoeder, eerst altijd crisisopvang en nu al jarenlang
perspectiefbiedende opvang.
Toen onze kinderen klein waren, liepen de ‘crisis’-pubers
bij ons in en uit. Toen ze zelf gingen puberen begonnen wij weer met
peutertjes. Dat beviel uitstekend. Totdat Bob kwam. Bob had met zijn
twee jaar meer problemen dan u en ik kunnen verzinnen. Eigenlijk was
ik blij dat hij na drie maanden weer weg zou gaan. De omstandigheden
maakten dat hij bleef. Maar wel op voorwaarde dat we dan TGV-gezin
zouden worden voor Bob. En dat werkte. Want met al die extra begeleiding
kon Bob toch zijn problemen te boven komen. Als ‘gewoon’
pleeggezin was dat nooit gelukt. Daarvan ben ik overtuigd.
Beginnende pleegouders, net een eerste plaatsing achter de rug.
Met alle goede intenties en na een grondige voorbereiding begonnen
we aan een langdurige plaatsing van een driejarig jongetje, in dezelfde
leeftijd als onze eigen kinderen. Na twee maanden wisten we: dit kind
past niet goed in ons gezin. Hij had veel sociale en intellectuele
problemen. Doordat we zijn gedrag bleven analyseren, samen met plaatser
en pleegzorgbegeleider, kwamen we al snel tot de conclusie dat testen
geen overbodige luxe zou zijn. Dat is dus gebeurd. En wat bleek? Wij
waren voor hem geen geschikt gezin. Hij is daarna spoedig bij een
TGV-gezin geplaatst. Daar gaat het stukken beter met hem. We zijn
blij dat hij zich met de juiste begeleiding verder kan ontwikkelen.
Maar voor ons het geen optie om TGV-gezin te worden. De plaatsing
was voor ons hele gezin bijzonder zwaar. Dan kun je wel uit alle hoeken
begeleid en geadviseerd worden, maar het blijft een complex kind!
Plaatser, jarenlange ervaring in alle vormen van jeugdzorg.
Er zitten kinderen in tehuizen, die veel beter af zouden zijn in
een TGV-gezin. Maar helaas kunnen we voor hen geen blik TGV-pleegouders
opentrekken. Pleegouders zouden kunnen nadenken om nog een kind op
te nemen in hun gezin, dat dan door TGV-begeleid wordt. TGV werkt
zeer gestructureerd. Er wordt onderzoek aangeboden als dat nodig is.
Iedere zes maanden vindt er een kindbespreking plaats. Een rapportage
is hiervoor de basis. De kindbespreking leidt tot een behandelplan,
waarin de samenwerking met de pleegouders voor het komende halfjaar
vastgelegd wordt. Voordeel van een TGV-pleegkind is dat er beduidend
meer over bekend is bij de plaatsing, zodat direct de juiste benadering
gekozen kan worden.
Pleegmoeder van 10-jarige pleegzoon, woont al ruim acht jaar in
haar gezin.
Terugkijkend, vind ik dat wij (en onze pleegzoon) meer begeleiding
hadden moeten krijgen dan we in werkelijkheid gehad hebben. Ik denk
dat de problematiek waarmee wij te maken hebben, een TGV-plaatsing
rechtvaardigt. Ik vecht al jaren tegen de bierkaai. Niets is vanzelfsprekend.
Overal moeten we voor knokken. Ik ben ervan overtuigd dat je als TGV-gezin
en als TGV-pleegkind een duidelijkere rol hebt en vooral beter gehoord
wordt. De gezinsvoogd van onze pleegzoon kent hem eigenlijk helemaal
niet. Maar ondertussen worden daar bij de voogdij wel belangrijke
beslissingen (ook voor ons!) genomen. Had ik toen maar geweten wat
ik nu weet over zijn hechtingsproblemen. Dan waren de verwachtingen
vast ook anders geweest. Misschien hebben alle pleegkinderen en alle
pleegouders wel baat bij veel begeleiding, zodat het maximale voor
iedereen behaald kan worden!
