Wie kent ze niet: gevoelens van twijfel die toeslaan bij de opvoeding
van je pleegkind. Je staat voor een dilemma, neemt een beslissing,
en houdt er achteraf toch een ongemakkelijk gevoel aan over. ‘Heb
ik er wel goed aan gedaan door zo, en niet anders te reageren?’
Het zijn soms situaties waar ook geen pasklaar antwoord voor te vinden
is. Maar toch... Over twijfels en dilemma’s in de opvoeding gaat
deze nieuwe column in Mobiel.
Vier jaar geleden kwam Dennis van drie jaar oud bij Thea en Ruud
wonen en begon Thea met een studie Japans. Verder waren er nog zoon
Daan en de parttime banen van Thea en Ruud. Een druk bestaan, zoals
dat van menigeen vandaag de dag, maar het liep op rolletjes dankzij
een scherpe planning en een betrouwbare oppas.
Dennis voelde zich na verloop van tijd op z’n gemak. Vooral
als hij wist waar hij aan toe was. Hij hield er niet van als dingen
vreemd of anders waren. Met vaste gewoontes, bekende mensen en rust
om hem heen was hij op zijn best. Alles wat ongebruikelijk was vond
hij eng. Hij werd er onrustig en lastig van. De studie Japans vorderde
ondertussen gestaag.
Elk jaar genoot het gezin van een welverdiende vakantie op een rustige
camping bij Ommen. Na drie jaar begon het bij Thea echter te kriebelen.
Ze wilde op vakantie naar Japan. Ruud en zij begonnen plannen te maken
en te sparen, want Japan is duur. Het hele gezin had veel zin in de
reis. Nou ja, behalve Dennis dan, want die wilde liever naar Ommen.
Op een dag werden de vakantieplannen besproken met de pleegzorgbegeleider.
Hij was enthousiast en leefde mee met de gezinssituatie, waarvan de
studie Japans deel uitmaakte.
"Leuk, en nemen jullie Dennis mee?", zijn vraag leek uit
het niets te komen.
"Ja natuurlijk, hij gaat toch altijd mee?", was het antwoord.
"Dit is wel wat anders. Denk je dat hij het leuk zal vinden,
zo’n trektocht door een land waar alles vreemd is, van het weer
tot het eten en de mensen?" Eerlijk gezegd, hadden Ruud en Thea
ook al bedacht dat het eigenlijk niks voor Dennis zou zijn, maar ja,
hij was al eerder afgewezen en achtergelaten.
"Jullie nemen Dennis alleen maar mee, omdat jullie je schuldig
voelen. Volgens mij moet je het niet doen. Hij wordt lastig en dan
wordt die vakantie een teleurstelling."
"Ja maar, hoe moet het dan met Dennis? We kunnen hem toch niet
thuislaten?"
De maatschappelijk werker bood aan zelf een goed vakantieadres voor
Dennis te zoeken en gaf Thea en Ruud bedenktijd.
Wat zou de beste oplossing zijn voor dit dilemma? Heeft u zich wel
eens in een vergelijkbare situatie bevonden? Welke vakantiebestemming
koos u? Zou u diezelfde keuze opnieuw maken? Laat het ons weten, schrijf
naar de redactie van Mobiel.
