Theorie en praktijk in keuzes bij plaatsingen binnen pleegzorg en
de alternatieven
Als je een aantal jaren geleden een probleem had rond de opvoeding
van je kind, klopte je aan bij één van de vele instellingen
voor jeugdhulpverlening. Meestal was dat het begin van een lange zoektocht,
waarbij het nogal eens van het toeval afhing, waar je uiteindelijk
terechtkwam. Bij tussentijdse verandering van hulp, kon je weer van
voren af aan beginnen met je hele verhaal.
De landelijke overheid heeft een paar jaar geleden voorgeschreven
dat dit traject verbeterd moet worden en dat alle hulpvragen aan eenzelfde
loket gesteld moeten kunnen worden. Dus: één voordeur
waarachter samengewerkt moet worden door alle instellingen voor jeugdhulpverlening
in een bepaalde regio. Bureau Jeugdzorg werd het toverwoord.
Bureau Jeugdzorg moest er in het hele land voor gaan zorgen dat de
hulpvrager sneller bij de juiste vorm van hulp terechtkomt.
Werkt het ook zo in de praktijk, is het een verbetering voor de hulpvrager,
leidt het tot meer samenwerking, vallen er minder kinderen en gezinnen
tussen wal en schip, komt het kind eerder op de juiste plaats, wordt
de keuze voor internaat of pleeggezin meer bewust gemaakt, en aan
de hand van heldere objectieve argumenten?
Mobiel ging op pad en polste de mening van enkele bureaus Jeugdzorg.
We kwamen terecht bij werkers in Brabant en Limburg, die met enthousiasme
werken aan een nieuwe structuur die moet leiden tot betere hulp. Ook
gingen we praten met jongeren in een gezinshuis in Hoenderloo, die
ervaring hebben met zowel internaat- als pleeggezinplaatsingen. Wat
heeft dat met hen gedaan en hebben zij destijds invloed gehad op de
beslissingen die genomen werden? Binnen netwerkpleegzorg in de Surinaamse
cultuur laten we u kennis nemen van een situatie die tot de verbeelding
spreekt. We spraken bovendien met een jonge volwassene die zijn visie
geeft op de invloed die hij had op de keuzes in opvang- en leefsituatie
in zijn leven. Tot slot werden we getroffen door een boeiend verhaal
van de columniste Carrie, die in het radioprogramma ‘Spijkers
met koppen’ aangaf hoe beslissingen van de landelijke overheid
van een pleegkind een kind van de rekening kunnen maken.
Pleegouders krijgen met dit thema een beter beeld van de overeenkomsten
en de verschillen tussen theorie en praktijk bij plaatsingen buiten
het eigen gezin. Wikken en wegen en uiteindelijk beschikken: besluitvorming
moet voor pleegouders zo veel mogelijk inzichtelijk zijn. Zodat je
je rol goed kunt vervullen!
