Rindert Kromhout schrijft kinderboeken, veel kinderboeken. 75 heeft
hij er al op zijn naam staan. Misschien ken je ‘Erge Ellie en
nare Nellie’ wel. Sommige van zijn boeken gaan over kinderen
die niet bij hun ouders opgroeien. Hij weet waarover hij schrijft,
want zelf heeft hij ook een tijdje in een internaat gewoond. Dat duurde
twee jaar, maar het leek toen wel een eeuwigheid. Andjena en Odetta
interviewden hem in zijn Amsterdamse werkkamer.
"Mijn ouders vonden mij een moeilijk kind, daarom moest ik op
mijn twaalfde naar een kindertehuis. Mijn twee zussen en broer bleven
gewoon thuis. Ik wist niet waarom ik naar dat internaat moest, dat
vertelden ze mij niet. Dat vind ik nu nog steeds erg. Kinderen hebben
er recht op om te weten, waarom ze van huis wegmoeten. Dan snappen
ze tenminste wat er met ze gebeurt, hoe akelig het ook is’.
In het tehuis had ik regelmatig contact met mijn ouders, en na een
tijdje mocht ik in het weekend naar huis. Heerlijk vond ik dat. We
maakten dan ook geen ruzie.
In het tehuis waren de dagelijkse dingen trouwens niet zo heel anders
dan thuis. De leiding was soms leuk, en soms vreselijk, net zoals
ouders dat kunnen zijn. Leuk was dat je allemaal een ‘eigen leidster’
had om elke dag iets gezelligs mee te doen, zoals snoep kopen.
Toen ik 15 was mocht ik voorgoed naar huis, maar het liep weer van
geen kant. Het klikte gewoon niet met thuis, en toen besloot ik zo
snel mogelijk op mezelf te gaan wonen.
Ik wilde dierenarts worden, maar dat bleek een hele lange studie
te zijn. Daar had ik geen zin in. Ik besloot schrijver te worden,
want verhalen schrijven dat was wat ik wilde. Ik stuurde mijn eerste
kinderverhaal naar een uitgeverij toen ik 16 was. Ze vonden het niet
goed genoeg. Toen dacht ik: ‘Ik schrijf net zolang door tot ze
het wel goed vinden!’ Op mijn 19e stond mijn eerste verhaal in
de Donald Duck. Hartstikke trots was ik daarop. Kon ik mijn ouders
eindelijk laten zien dat het wel goed met me zou komen.
Het geld dat ik met mijn verhalen verdiende, was niet genoeg om van
te leven. Ik moest er dus een baantje bijnemen, in een boeken- en
een dierenwinkel. Ik besloot wel altijd kinderboeken te blijven schrijven.
In 1982 heb ik van schrijven mijn beroep gemaakt. Dat doe ik nu nog
steeds en wil ik ook altijd blijven doen.
Twee van mijn boeken gaan over de tijd in het kindertehuis: *‘En
Peter was de vlieg’ en ‘Konijnenplan’ (Andjena en Odetta:
vooral ‘Konijnenplan’ is erg leuk!). Weet je wat ik zelf
een heel leuk boek vind? Dat heet ‘Spaghetti van Menetti’.
Kees Leibbrandt heeft het geschreven. Het is een geweldig boek over
een dik kereltje dat in de stad Spriet woont. In Spriet wonen alleen
maar hele dunne mensen. Het dikke kereltje gaat er tonnen spaghetti
verkopen. Daardoor worden de bewoners van Spriet zo dik dat ze niet
meer in hun huizen kunnen. Heel grappig!"
Alle boeken die Rindert Kromhout in het interview noemt, kun je
in de bibliotheek lenen.
