Communicatie met anderstaligen
De taal van allochtone ouders hoeft geen probleem te vormen in de
oudercontacten. De houding van ouders en pleegouders in de contacten
speelt daar een grote rol. Hulpverleners moeten proberen zich in te
leven in de positie van de allochtoon die de taal slecht of helemaal
niet beheerst. Er wordt wel vaak geroepen dat het moeilijk is om hulp
te bieden bij slechte communicatie, maar hulpverleners kunnen via
een tolkencentrum een tolk inschakelen om de contacten met allochtone
ouders te bevorderen. Daarmee verbetert ook de mogelijkheid tot een
goede samenwerking.
Het is belangrijk van te voren met de ouders van het kind te overleggen
over de vertaling en de mogelijkheden die daartoe bestaan. Er kan
binnen het netwerk van het pleegkind naar familieleden, kennissen
of vrienden worden gezocht, die de taal goed beheersen. Maar het kan
voorkomen dat allochtone ouders de familie, vrienden en kennissen
niet in hun verhaal willen betrekken, omdat het te gevoelig ligt of
omdat zij zich schamen. Dan kan overlegd worden over het inschakelen
van een buitenstaander die de familie niet kent en die neutraal is.
Kinderen zelf kunnen beter niet zomaar als tolk voor hun ouders worden
ingezet. Dat brengt hen in een verkeerde positie als het bijvoorbeeld
hulpverleningsgesprekken betreft.
Cultuurverschillen
Een aantal jaar geleden werd een gehandicapt Marokkaans meisje in
ons gezin geplaatst. Met de gezinsvoogd werd afgesproken om, samen
met het pleeggezin waar haar broertje woonde, de ouderbezoeken af
te leggen. De ouderbezoeken bestonden uit rustig op de bank zitten
en moeizaam praten, omdat we elkaar moeilijk konden verstaan. Voor
de kinderen waren er geen speelmomenten.
We streefden naar een zo gezellig mogelijke invulling van de ouderbezoeken,
zodat beide partijen er een goed gevoel aan over zouden houden. We
dachten aan kleine activiteiten, zoals een wandeling, of naar de speeltuin.
Tijdens een bezoekje aan de kinderboerderij liep het helemaal fout.
De ouders deden niet leuk tegen de kinderen en wij vonden de dreigementen
vervelend. Later bleek dat de ouders de kinderen alleen bij ons thuis
wilden bezoeken, om daar samen rustig thee te drinken. Zo hoort een
visite eruit te zien in de Marokkaanse cultuur.
Bij een ander ouderbezoek bleek dat het respect voor vrouwen op een
andere manier wordt ingevuld dan in onze westerse cultuur.
Naast te verwachten problemen die het opvangen en opvoeden van ons
pleegkind met zich meebrengt, werden we ook geconfronteerd met onbegrip
voor de wederzijdse cultuur. Het is jammer dat we geen begeleiding
kregen om die cultuurverschillen te kunnen overbruggen.
