‘t Is mooi geweest. Bijna vijf jaar hoofdredacteurschap zit
er op. Tijd voor nieuwe impulsen, voor MOBIEL en voor mijzelf. Op
het moment dat je een déjà vu visioen krijgt bij onderwerpen
wordt het tijd om op te stoppen. Per 1 februari heeft MOBIEL een nieuwe,
enthousiaste interim-hoofdredacteur: Kate Eaton.
Afscheid nemen doet mijmeren en maakt nostalgisch. Vooruit dan maar:
ja, we hebben als redactie heel aardige dingen kunnen doen in de afgelopen
jaren. Onderwerpen aangepakt die heftige emoties en reacties opriepen.
Met de lezersreacties was soms een heel nummer te vullen! Mooier kan
niet, voor een hardwerkende redactie.
Wat vooral bijblijft uit zo’n periode? Zeker, de vaak schrijnende
levensverhalen van de kinderen om wie het gaat in de pleegzorg. Tijdens
de rit heb ik wel eens gedacht: "Als ik dit allemaal had gehoord
voordat ik zelf pleegouder werd, was ik er misschien nooit aan begonnen.
Ik zou niet durven!" Gelukkig woonde onze pleegdochter toen al
jaren bij ons.
Ook interviews met pleegouders bij wie het was ‘misgegaan‘
lieten mij vaak niet onberoerd. Een plaatsing die niet goed ging,
pleegkind weer weg, en dan die ontredderde pleegouders. Hun teleurstelling;
het gevoel gefaald te hebben; dat schuldgevoel. Terwijl je toch alleen
maar bewondering kunt hebben voor mensen die in ieder geval de moed
hadden om te zien naar een medemens.
Maar gelukkig was er ook de Pleegkids!redactie. Een eerste initiatief
van de volwassenenredactie, maar al gauw helemaal ingevuld door de
pleegkinderen zelf. Geen sombere verhalen, en al helemaal geen probleemstories
‘want we hebben geen problemen’ (cit.). Wel die gekoesterde
(familie)foto, een interview met een beroemd ex-pleegkind, een zelfgetekende
strip, een mop, een hartenwens. Dat moest de invulling worden van
hun twee pagina’s. Op de redactiebijeenkomsten met de Pleegkids!
buitelen de ideeën over elkaar heen. Dat is leuk werken voor
een hoofdredacteur.
Het zijn indrukken en ervaringen die zullen bijblijven. Maar een
onuitwisbare herinnering geeft de veerkracht die in veel opgetekende
verhalen doorklonk, die ongelooflijke veerkracht van pleegkinderen,
van pleegouders, van ouders. Een moeizame start, een haperend heden,
hoeven geen doem te leggen op de toekomst.
Ik wens MOBIEL en haar lezers een mooie en veerkrachtige toekomst
toe!
