Deze vraag houdt me al een tijdje bezig. Niet zo maar natuurlijk,
ik heb mijn eigen ervaringen en hoor die van andere pleegouders. Laten
we een en ander eens op een rijtje zetten.
We praten over crisispleegzorg. Een kind of jongere ineens in je
gezin. Vaak met 10 keer niks aan en bij zich. Er wordt dus gekocht.
Geeft allemaal niets, we doen het met liefde.
Bij mijn Voorziening voor Pleegzorg kan je voor de 25e van de maand
declareren, met een beetje mazzel is het kind er dan nog maar net,
hoef je niet zo veel voor te schieten. De begeleidster kan de vijfgulden
regeling aanvragen, hopelijk doet ze dat dan ook voor 2 maal zes weken,
maar de betaling gaat bij voorkeur achteraf want stel je voor dat
de puber ineens na twee weken wegloopt uit het pleeggezin, dan heeft
het centrum een verlies van 10 maal 35 gulden gelopen. Nee, dan de
pleegouders dat 'beroepsrisico' maar laten lopen. Het komt ook wel
voor dat de eerste maand de pleegzorgvergoeding er nog niet is. We
schieten het wel voor, tenslotte moet er gekleed, gesport, verjaardagen
gevierd en gegeten worden.
Bij vrijwillige plaatsingen kunnen er geen kosten zoals reisgeld
naar school gedeclareerd worden, die komen voor rekening van de ouders.
Die zijn echter niet in staat te betalen dus doen de pleegouders dat
maar. We vinden het niet leuk, maar de kinderen moeten er nu eenmaal
niet onder lijden.
Betalingen van de vergoedingen en van declaraties gaan dus altijd
achteraf. Daarmee wordt pleegzorg elitair, want niet iedereen kan
zomaar voorschieten. Een aparte regeling voor het minder draagkrachtige
pleeggezin is onwenselijk. Er moet gewoon geld zijn. Bij iedere crisisplaatsing
komt het kind en neemt de begeleider een zak met geld mee. Een crisispakket.
Van de aankopen worden de bonnetjes overlegd. De vijfgulden regeling
wordt standaard voor 12 weken in een keer tegelijk bij de plaatsing
overhandigd. 12 maal 35 gulden, waar praten we over. Blijft het kind
die twaalf weken in het pleeggezin, dan leidt het centrum geen verlies.
Loopt het kind weg dan leidt ook niemand verlies want het kind is
gekleed en we doen het toch voor de kinderen.
Nu hoor ik doemdenkers al denken maar wat nu als een kind vrijwillig
geplaatst wordt en de ouders maken er een draaideurpleegkind van.
Na nieuwe kleren weer naar huis enz. enz. Lijkt me een uitstekende
stimulans voor hulpverleners om versneld een raadsonderzoek aan te
vragen en er achteraan te blijven zitten. Pleegouders willen hierover
verder niet denken, het is onze taak ook niet.
Nu we toch bezig zijn, gelijk maar even ingaan op de vergoedingen
bij een vrijwillige plaatsing en een justitiële plaatsing. Van
dezelfde pleegzorgvergoeding zal een pleeggezin bij een vrijwillige
plaatsing meer betalen dan bij een OTS. Hoe kan dat nou????
Het NIBUD heeft toch uitgerekend wat nodig is voor een kind!!! Het
kan dan toch niet zo zijn dat van de pleegzorgvergoeding in het ene
geval bijvoorbeeld 130 gulden reiskosten naar school betaald moet
worden en in het geval van een OTS de reiskosten gedeclareerd kunnen
worden. Hoe kunnen we praten over gelijk(waardig)heid binnen pleegzorg
als het al toegestaan wordt dat er een verschil kan zitten in de aan
de kinderen te besteden bedragen. Laten de voorzieningen zorgen voor
een gelijk declaratie- en vergoedingensysteem en zelf het geld (via
stichting jeugdzorg) gaan terughalen bij bijvoorbeeld de ouders.
De nieuwe pleegzorgvergoedingen zijn een feit, evenals de indexering,
en betalingen gaan met terugwerkende kracht tot 1 januari 2000.
Toch zijn er voorzieningen die nog steeds het oude bedrag uitkeren!
Men wil (alvorens te betalen) eerst de berekeningen voorleggen aan
de provincie en uitbetaling ontvangen.
Even evalueren: de 'professionele' kant wil eerst geld zien en dan
betalen, de pleegouder, de 'vrijwilliger' moet eerst betalen en zal
pas veel later het geld zien.
Dit is de wereld op z'n kop, of is de wereld toe aan een grondige
herbezinning van professionaliteit binnen pleegzorg?
