Dag Bert,
Nou Bert, onze eerste plaatsing zit erop. Bijna zes maanden twee
zusjes van 2 en 3 jaar opgevangen. Samen met onze eigen kinderen van
vier en vijf was dat een half jaar heel hard werken. En nu ze weg
zijn gaan de rest van mijn gezinsleden over tot de orde van dag en
heb ik het er maar wat moeilijk mee. Onze kinderen accepteren hun
vertrek gewoon. Er worden weinig woorden aan vuil gemaakt en na een
paar dagen hadden ze hun eigen spel weer opgepakt. Dat is op zich
heel erg fijn. Blijkbaar kunnen hun papa en ik zomaar twee pleegkinderen
binnenhalen, die direct geaccepteerd worden. Onze kinderen leven met
de dag en snappen best wat er aan de hand is: dat het tijdelijk is
en dat ze vroeg of laat weer zullen vertrekken. Maar ze leven gewoon
door. Uit het oog, uit het hart?
Bij mij werkt dat niet zo. Ik ben totaal uit mijn doen geraakt. Hun
vertrek was vrij plotseling, want onze spankracht was op: de oudste
kon echt niet hechten. In plaats van stapjes voorwaarts, duikelden
we samen nog dieper het gat in. Het heeft heel lang geduurd voordat
ik durfde toe te geven dat ons gezin haar niets meer kon bieden en
dat het beter was om niet samen verder te gaan. Vanuit de plaatser
kregen we toen het erop aankwam niet de gewenste ondersteuning. En
toen het echt niet meer ging, was het dus ook snel voorbij. Daar heb
ik een rotgevoel aan over gehouden. Ligt het aan mij, ben ik niet
geschikt als pleegmoeder? Waarom gebeurt er pas wat als je echt al
over je grenzen bent? Is dit representatief voor pleegzorg? Ik denk
dat het niet alleen aan mij kan liggen. Pleeggezinnen zijn ook maar
een radertje in het geheel van jeugdzorg en als nieuw pleeggezin moeten
we blijkbaar nog een hoop leren. Ik ben wel mijn idealisme kwijt:
ik kan dus niet alle kinderen (wel even) helpen… En wat ik daarbij
ook verloren heb is mijn naïviteit. Succes is afhankelijk van
vele factoren en soms werken die niet allemaal mee. Bij ons dus. Dat
maakt mij boos en teleurgesteld. Wat denk jij, hoe kan ik mezelf weer
opladen om een volgende plaatsing 'aan te kunnen'.
Michelle, (pleegmoeder)
Hallo Michelle,
Een paar maanden geleden nog een en al enthousiasme en nu zijn de
pleegkinderen weg. Je schrijft dat de oudste zich echt niet kon hechten
en dat het 'heel lang' heeft geduurd voordat je durfde toe te geven
dat je gezin niets meer kon bieden. Een paar maanden is echter niets
in de pleegzorg, of het nou goed gaat of slecht. Pleegzorg is iets
van lange adem en hechting al helemaal.
Sommige kinderen hechten zich nooit meer echt; dat is jammer maar
er is goed mee te leven. De natuur heeft de (kleine) mens blijkbaar
een bescherming tegen te veel teleurstellingen gegeven: niet meer
hechten en van de ene dag in de andere leven. Dat kan een nuttig middel
zijn voor een kwetsbaar wezen in een onveilige leefwereld. Dat patroon
is niet zomaar te doorbreken en soms is dat maar goed ook. Jouw pleegkinderen
zouden immers nu alweer een lidteken opgelopen hebben omdat ze, uiteraard
geheel tegen jouw intenties, opnieuw in de steek zijn gelaten. Jij
hebt je hart wagenwijd geopend voor je nieuwe gezinsleden, omgekeerd
was dat niet het geval. Waarom zouden ze ook? Misschien bevat de houding
van je eigen kinderen veel wijsheid: welkom en.......tot ziens!
Hechten duurt overigens altijd lang, ook als je uit gezonde verhoudingen
voort komt.
Hoe goed voorbereid ook, pleegzorg blijft voor een deel een 'blind-date'.
Natuurlijk kun je er van alles aan doen om te proberen het dubbeltje
op zijn kant in de juiste richting te laten vallen, maar de mogelijkheden
zijn beperkt. Die relativering moet je in je achterhoofd houden om
van daaruit samen met je gezin uit te zoeken wat jij en de andere
gezinsleden willen en kunnen met pleegzorg. Besef dat dit heel verschillend
kan zijn voor jou, voor je partner, voor je kinderen. Respecteer dat
en trek van daaruit jullie plan. De pleegzorgbegeleider en wellicht
de laatste plaatser kunnen puzzelstukjes aandragen voor dat proces,
door onder andere met jullie de afgelopen plaatsing heel goed te evalueren.
Praten, praten, praten, dus. Nu, en ook tijdens een eventuele volgende
plaatsing. Ook praten (en luisteren) als alles goed gaat of lijkt
te gaan; daarmee ontwikkel je een fundament voor de minder makkelijke
periodes die beslist zullen volgen.
Idealisme en naïviteit zijn geslonken; pijnlijk en vervelend
natuurlijk, maar misschien is er een portie (minder leuk) realisme
toegevoegd. Probeer er lessen uit te trekken, dan is ook deze poging
om iets voor andermans kinderen te betekenen niet voor niets geweest.
Wat jullie besluit ook moge zijn, je hebt het geprobeerd. Meer kan
je van een mens niet verwachten.
Sterkte en succes,
Bert (pleegzorgbegeleider)
