Ik ben nu 12 jaar pleegouder en al 7 keer voor de kinderrechter
verschenen. Dat is een behoorlijke score vind ikzelf, met positieve
en negatieve ervaringen. Mijn overwegende ervaring is dat je als pleegouder
door de kinderrechter serieus wordt genomen. Het doet er toe wat jij
over de zaak zegt. Het kost veel energie, maar als je gelooft in wat
je doet en wat jij voor een pleegkind betekent, dan kan geen enkele
instantie om pleegouders heen.
De eerste keer werd ik gehoord door de kinderrechter over ons crisis
pleegkind. De keer daarop waren we het oneens met de beslissing van
de gezinsvoogd om onze pleegbaby terug te plaatsen bij zijn ouders.
Het jochie begon zich net te hechten, en zelfs zijn ouders vonden
dat hij bij ons moest blijven. We hadden een goede band met de ouders.
Ik heb de advocaat van de ouders gevraagd of zij de beslissing van
de voogdij-instelling niet kon aankaarten bij de kinderrechter. Dat
gebeurde, het verzoek werd met spoed behandeld en nadat iedereen was
gehoord, ging de terugplaatsing niet door. Onze pleegzoon woont nog
steeds bij ons en ieder jaar - met de verlenging van de ondertoezichtstelling-
zien we de kinderrechter terug. Ook al krijgen we alle rapportages
vooraf te lezen, het is iedere keer toch weer spannend. De kinderrechter
is betrokken en gaat echt niet alleen op de rapportages af, maar hoort
alle belanghebbenden, ook de pleegouders.
Vorig jaar moest ik binnen twee weken op maar liefst twee zittingen
verschijnen. Ik heb het er gewoon druk mee, denk ik wel eens. De eerste
zitting ging om het veranderen van de bezoekregeling. Een emotionele
zaak, want wij hebben een goede band met moeder. Moeder komt een keer
per twee weken bij ons op ouderbezoek, maar wil toch nog graag een
bezoekregeling van haar kind bij haar thuis. Dat is niet verantwoord
vinden zowel de voogdij-instelling als wijzelf. De moeder probeerde
via een advocaat haar zin door te zetten. Het leek verstandig om bij
de rechter ons verhaal onder de aandacht te brengen. Ik werd ook uitgenodigd.
Een formele zitting, waar ik in mijn eentje in het midden van de zaal
zat. Ik voelde mij toen behoorlijk alleen. Maar het vriendelijke knikje
van de kinderrechter gaf me moed. De advocaat hield zijn betoog, toen
de voogdijstichting, en daarna werd ik gehoord omdat volgens de kinderrechter:
‘de pleegmoeder toch het meeste weet van de thuissituatie en
van het pleegkind’.
Het speet me oprecht dat ik me gedwongen voelde privé informatie
te vertellen. Dat wilde ik liever niet. De rechtbank nam alle tijd
om tot een goed oordeel te komen, en ongeacht de uitslag voelde ik
me goed over het verloop. De uitspraak was dat binnen de bestaande
bezoekregeling moeder voldoende kans kreeg om haar pleegzoon te zien.
De regeling bleef zoals hij was.
Op de eerst volgende bezoekdag hadden we in de stad afgesproken
en gezellig gewinkeld. Ons kind is inmiddels puber, en wilde graag
‘een terrasje pikken’. Moeder en ik namen een pilsje en
hebben geproost op onze verdere samenwerking, want niet de instanties
maar wij moeten samen verder. Dat beseften we allebei goed.
Twee weken later maakte ik opnieuw de gang naar de rechtbank om
de zitting bij te wonen over de ontheffing van de vader bij mijn pleegdochter.
Ik was het niet eens met het pleidooi van de advocaat van de vader.
Deze zitting was letterlijk formeler dan de vorige keer. Ook hier
kwamen de advocaat, de Raad voor de Kinderbescherming en de voogdij-instelling
aan het woord. Maar dit keer moest de pleegmoeder zelf het woord vragen.
Onze pleegdochter woont al 2 jaar bij ons, het leek me dat ik inmiddels
een redelijk afgewogen toelichting op de situatie kon geven. Die gelegenheid
kreeg ik.
Ik had weliswaar geen rapportage maar zei: ‘We zitten bij een
kinderrechter en ze is nog te jong om zelf gehoord te worden dus kom
ik voor haar op. Maar het is in haar belang dat er rust en duidelijkheid
in ons gezin komt’. De kinderrechter heeft de ontheffing toegewezen.
In de loop der jaren heb ik ondervonden hoe belangrijk het is om
als pleegouder goed geïnformeerd naar de kinderrechter te gaan.
En er zijn volop mogelijkheden – binnen en buiten de pleegzorg
– om dat te doen. Schakel de pleitbezorgers van de Nederlandse
Vereniging voor Pleeg-gezin-nen(NVP) in, loop bij een kinderrechtswinkel
binnen, of bel met de griffier van de rechtbank voor de stappen die
je moet ondernemen om jouw kant van de zaak toe te kunnen lichten.
Blijf altijd betrokken, dat doet recht aan pleegkind en pleegouders.
