Op internet heeft de pleegzorg een eigen website. Via een gastenboek
kan iedereen zijn zegje doen over pleegzorgzaken die hem of haar na
aan het hart liggen. Van die gelegenheid wordt volop gebruik gemaakt.
Pleegouders en geïnteresseerden chatten dat het een lieve lust
is. Mobiel volgt de discussies belangstellend en geeft hier de meest
markante uitspraken weer die over een bepaald onderwerp worden geventileerd.
Dit keer: Papa en Mama
‘We zitten momenteel in de kennismakingsfase met een meisje
van 9. Ze vindt het lastig/raar om ons bij de voornaam te noemen,
terwijl onze kinderen ons papa en mama noemen. Ze heeft natuurlijk
haar eigen papa en mama, maar wil ook in ons gezin niet uit de toon
vallen. Hoe gaan ervaren pleegouders daarmee om?’
‘Je kunt het als een teken zien dat ze zich thuisvoelt bij
jullie en erbij wil horen!’
‘Het zusje van ons pleegkind zit in een ander pleeggezin; alle
kinderen noemen de pleegouders papa en mama, en zij is dat automatisch
ook gaan doen’.
‘Is het niet beter eerst dit te bespreken met de eigen vader
en moeder? Is het voor hen niet heel rot als ze merken dat hun eigen
kind de pleegouders papa en mama noemt (zeker als ze hun eigen ouders
ook papa en mama noemen)?’
‘Ons pleegzoontje heeft zelf een oplossing bedacht: hij noemt
ons papa Franck en mama Neeltje en zijn ouders noemt hij papa ...
en mama ... ‘.
‘Het is m.i. de taak van de voogd of plaatser om de ouders
te begeleiden als hun kinderen de pleegouders papa en mama willen
noemen. Dat wil niet zeggen dat hij z'n ouders heeft ingeruild, wel
dat hij 'gewoon wil zijn'. Wij hebben de ervaring dat als de ouders
ons niet afwijzen, ze het ook niet afwijzen dat hun kind ons papa
en mama noemt’.
‘Wat vindt het pleeggezin er zelf van? En wat vinden de 'eigen
kinderen' ervan dat hun ouders door anderen papa en mama worden genoemd?’
