Een nieuwe rubriek in MOBIEL 'Pleegzorg in het netwerk', met daarin
bijdragen over een veel voorkomende vorm van pleegzorg, 'netwerkpleegzorg'
.Het zijn pleegouders die zorgen voor een kind uit de familiekring,
de vriendenkring, of de kennissenkring.
In de praktijk blijkt dat deze 'netwerkpleegouders' zich vaak geen
officiële pleegouders voelen. Zij nemen het kind op in hun gezin
omdat ze zich er verantwoordelijk voor voelen, of voor de ouders van
het kind. Netwerkpleegouders lopen vaak aan tegen heel specifieke
zaken, en daarover gaat de rubriek vooral. De eerste aflevering sluit
aan bij het thema-onderwerp in deze MOBIEL: pleegzorg voor kinderen
met een niet-nederlandse etnische achtergrond.
Onder de asielzoekers die naar Nederland vluchten zijn ook veel
kinderen die zonder ouders of familie komen. Deze alleenstaande minderjarige
asielzoekers (AMA's) komen onder voogdij van de stichting De Opbouw
te staan. Ze zijn een extra kwetsbare groep en worden zo snel mogelijk
uit de asielzoekerscentra gehaald. Kinderen van 14 tot 17 jaar gaan
naar huizen waar ze begeleid op kamers kunnen wonen. De jonge kinderen
gaan naar pleeggezinnen, het liefst bij familie of landgenoten. Paula
Lie ontfermde zich over Xiu Feng, uit China. Paula Lie woont vanaf
haar zesde jaar in Nederland en heeft goede contacten met Nederlandse
instanties en in het Chinese circuit.
"Normaal zou ik dit nooit gedaan hebben, omdat ik een heel druk
leven heb.
Ik heb een Chinees restaurant en ook nog twee kleine kinderen. Daarvoor
heb ik speciaal een oppas uit China laten overkomen.
Maar toen ik vier jaar geleden Xiu Feng op het station aantrof vond
ik hem zo intens zielig dat ik hem heb meegenomen naar huis en nu
woont hij nog steeds bij mij.
Ik denk dat ik zijn leven gered heb en dat het een goede beslissing
was.
Het was 3 oktober 1996. We hadden een bruiloft van mijn jongste broer
en die zou bij ons in het restaurant gevierd worden. De meeste gasten
kwamen aan op Amsterdan C.S. en we reden heen en weer met auto's om
ze naar ons restaurant te brengen. Op het station zag ik toen ineens
dat kleine Chinese jongetje zitten. Angstig, in elkaar gedoken. Ik
dacht "dat is niet goed". Ik ging naar hem toe en sprak
hem aan. Hij reageerde heel bang en durfde bijna niks te zeggen. Toch
hoorde ik dat hij onze taal sprak. China heeft vele talen en hij kwam
uit mijn streek.
Ik nam hem mee naar huis, omdat dat hij misschien bij een van onze
gasten hoorde en ze kwijt was geraakt.
Maar nee, van al onze 250 gasten kende niemand hem. Hij was abnormaal
angstig en wilde niets vertellen. Ik heb hem toen eten gegeven en
naar bed gebracht. Na twee dagen rond vragen en bellen heb ik contact
opgenomen met Frits, een politieman uit Amsterdam, die de Chinese
wereld in Nederland goed kent. Ik zei: "Frits ik denk dat ik
een illegaal in huis heb, wat moet ik doen, want hij wil helemaal
niks zeggen?"
Hij zei: "geef hem maar te eten en laat hem een paar dagen met
rust. Daarna komt hij wel". En ja hoor, na een week begon hij
te praten.
Xiu Feng had in China bij een oude vrouw op het platteland gewoond.
Zijn moeder was ongetrouwd zwanger geraakt en is toen door haar ouders
de deur uitgezet. Na de geboorte bracht de moeder haar zoon onder
bij de weduwe en betaalde daarvoor met geld dat zij in Shanghai verdiende.
Eens per jaar bezocht ze hem.
Na dertien jaar nam ze haar zoon mee, ze had genoeg gespaard en wilde
een goede toekomst voor hem. Ze liet hem door smokkelaars tegen betaling
naar Nederland brengen.
Dat was een lange en zeer gevaarlijke reis. Xiu Feng heeft dagen door
de bergen moeten lopen zonder eten. Het is niet voor te stellen hoe
dat is, vooral als je nagaat dat hij toen dertien jaar was. Die reis
eindigde dus op het Centraal station.
Na een paar weken heb ik Frits weer gebeld en die zei dat Xiu Feng
naar school moest. Hij bleek in China nooit een school te hebben bezocht.
Hij was slecht behandeld, als een soort verschoppeling.
Maar hier pakte hij de draad snel op. Hij ging naar een internationale
schakelklas en leerde in twee jaar Nederlands lezen en schrijven.
Xiu Feng is nu 17 jaar en ik heb niks gemerkt van pubertijd bij hem.
Hij is erg plichtsgetrouw en verzuimt nooit, een verstandige en dankbare
jongen die geen eisen stelt. Aan het eind van de maand heeft hij al
zijn zakgeld nog! Hij vraagt nooit om kleren of spullen. Hij wil me
niet tot last zijn. Hij past vaak op mijn kinderen en helpt in de
keuken van het restaurant Hij is eigenlijk heel volwassen.
Over zijn moeder voelt hij zich soms schuldig. Ik heb mijn best gedaan
om erachter te komen wat er met haar is gebeurd. Vermoedelijk heeft
ze geprobeerd om haar zoon achterna te reizen naar Nederland en is
ze omgekomen bij de Thaise grens.
Xiu Feng leert nu voor electricien. Dat wil hij het liefst worden.
Veel vrienden heeft hij hier niet. Hij trekt het meest op met de koks
hier in het restaurant en met mijn man. Hij helpt graag in de keuken.
Van de stichting De Opbouw krijgen we elke maand 700 gulden. Die zetten
we op een speciale rekening voor als hij op zichzelf gaat wonen."
De namen zijn om redenen van privacy gefingeerd.
