Waarom ik voor pleegzorg koos? Nou op die vraag kan ik kort antwoord
geven, want ik heb namelijk niet zelf voor pleegzorg gekozen. Ik heb
er wel zelf voor gekozen om thuis weg te gaan.
Ik was toen 13, en op dat moment wist ik niet eens dat pleegzorg
bestond! Nadat ik weg was, kwam er een maatschappelijk werkster, n
keer maar. Vervolgens kwam ik bij het Jongeren Advies Centrum (JAC)
terecht, nu heet dat Bureau Jeugdzorg. Na een aantal gesprekken, ook
met mijn ouders, heeft mijn hulpverleenster de plaatsing met pleegzorg
geregeld. Ik kon toen blijven bij de mensen waar ik op dat moment
in huis zat.
Ik ben aangemeld bij pleegzorg omdat het dan een stuk gemakkelijker
is met allerlei regelingen, zoals de pleegzorgvergoeding. Als de pleegouders
dit met de eigen ouders moeten oplossen kan dit nog wel eens problemen
geven, vandaar.
Inmiddels ben ik bijna vijf jaar pleegkind, en het was en is
niet altijd even gemakkelijk. Ik ben van mening dat je er niet voor
kiest om pleegkind te zijn of te worden, het overkomt je gewoon. Want
welk kind kiest er nu voor dat er om de haverklap hulpverleners op
de stoep staan, dat de kinderen op school je nakijken, en over je
kletsen alleen omdat je niet meer bij je echte ouders woont?
Ik was 13 en besefte eigenlijk niet zo goed wat er allemaal gebeurde.
Ik vond alles goed, zolang ik maar niet terug hoefde naar huis. Ik
denk nu dat ik toen alles weggestopt heb, want je wl helemaal geen
pleegkind zijn. Heel vaak heb ik mijn ouders vervloekt omdat ze niet
waren zoals andere ouders van kinderen uit mijn klas, en omdat ik
niet gewoon thuis kon wonen.
Inmiddels heb ik een redelijk goede band met mijn ouders. Ik zie
ze regelmatig, en ja, er zijn nog steeds ergernissen over en weer,
maar ik weet nu dat het er gewoon bij hoort. Toch zou ik niet meer
thuis willen wonen. Ik woon nu bijna drie jaar in mijn (tweede) pleeggezin,
mijn ouders zijn hier welkom en ik bel ze regelmatig. Ik vind het
belangrijk om contact met ze te houden, want doe je dat niet, dan
gaat het op den duur toch aan je knagen. Want het blijven je ouders,
ook al zie je je pleegouders meer als je ouders.
Ik merk vaak dat mensen het moeilijk vinden om met pleegkinderen
om te gaan. Pleegkinderen krijgen door de maatschappij het stempel
opgedrukt van een moeilijk kind. Maar in de meeste gevallen is dat
helemaal niet zo, maar is het een samenloop van omstandigheden. Dat
zou veel meer bekend moeten zijn. Voor veel mensen is het moeilijk
te begrijpen dat een pleegkind toch het liefst gewoon als een normaal
kind veilig bij zn eigen ouders zou wonen. Die denken wat zeur je
nou toch. Maar het is de droom van veel pleegkinderen, ook van mij,
maar een droom die nooit uit zal komen.Niemand kiest voor de lol om
pleegkind te worden. Je kiest er ook niet voor, het overkomt je gewoon.
Geja van Swetselaar
