Guus: 'De zon scheen. Het was een prachtige dag. Bella speelde buiten.
Ik had de hoorn nog in m'n hand. Bella's moeder was dood gevonden
in haar kamer. Ze had een fles chloor leeggedronken. Wat zeg ik tegen
haar dochter, schoot het door me heen. Op dat moment rust het gewicht
van dat nieuws in alle zwaarte op je schouders. Ik wou het helemaal
niet vertellen. Ik wou dat ze gewoon door kon spelen.'
Ellen: 'Voordat we Bella binnen riepen, hebben we eerst nog gebeld
met de kliniek waar haar moeder in behandeling was. Hoe moeten we
dit aan Bella vertellen, vroegen we. 'Vertel alles,' zei de arts,
'en laat haar zoveel mogelijk meemaken van wat er nu gaat gebeuren.
Hou niets achter, en blijf dicht bij haar,' was zijn advies'.
Guus: 'We hebben gewacht tot de voogd van Bella bij ons was. Toen
hebben we samen aan haar verteld dat haar moeder dood was, en ook
dat ze haar niet meer kon zien omdat ze er niet meer mooi uitzag.'
Ellen: 'We hebben voor de begrafenis een foto van haar moeder uit
laten vergroten en in een mooi lijstje aan Bella gegeven. Die foto
hangt nu in haar kamer.'
Guus: 'De moeder van Bella voelde al heel vroeg in haar leven dat
ze het niet alleen kon redden met Bella. We kennen elkaar al vanaf
de tijd dat Bella elf maanden was. Haar moeder heeft aan ons gevraagd
om voor Bella te zorgen. Ze was altijd wel aanwezig. Op bezoek, samen
iets drinken bij de HEMA, of door alle post die ze stuurde. Bella
heeft een doos vol op haar kamer met briefjes en kaarten van haar
moeder.'
Ellen: 'We hebben ook wel eens meegewerkt aan een interview voor
de radio. Toen vroegen we aan Bella's moeder of ze ook iets wou zeggen.
Nu hebben we haar stem nog steeds op een bandje.'
Guus: 'De eerste tijd na haar moeders dood was er veel ruzie met
Bella. Ze was moeilijk, en ook op school waren er problemen. Als er
iets leuks was, zei Bella: 'Ik mag eerst, want mijn moeder is dood.'
De kinderen in de klas hebben haar ook ongenadig gepest. Maar nu is
dat veel minder, omdat we uitgebreid hebben gepraat met de juf op
school.'
Ellen: 'Nu zijn we drie jaar verder, en merken we dat er meer rust
ontstaat. Ook in de klas. Ze zit nu op een LOM-school, maar het gaat
steeds beter. Misschien kan ze volgend jaar wel naar de gewone school.'
Guus: 'Het was vreselijk dat haar moeder stierf, maar nu merken we
dat er ook bij Bella meer zekerheid is ontstaan over haar verdere
leven bij ons.'
Ellen: 'Ik weet het honderd procent zeker: Bella gaat hier niet meer
weg. Ze blijft hier tot ze volwassen is.'
Guus: 'Deze zomer hebben we geregeld dat de voogdij van Bella bij
ons ligt. Zodat er niet steeds wisselende mensen komen die iets te
zeggen hebben over het leven van Bella. Maar pas nu voelen we dat
het goed is zo.'
