Terugblikken
door: Roderick Habchi en Mar-li Wingens
resp. ex-pleegkind en pleegmoeder
Hoe kijken pleegkinderen terug op een plaatsing?
Nemen zij in hun verdere leven wat van de levensfilosofie van hun
pleegouders mee? Het zijn vragen die iedere pleegouder zich stelt.
Natuurlijk geven onderstaande stukken alleen de ervaringen van dit
expleegkind en deze pleegmoeder weer. Maar tussen de regels door
lees je dat warmte en betrokkenheid de fundamenten vormen voor een
relatie waarin respect de boventoon voert...
Jongeren,
in welke leef en woonvorm dan ook die 18 worden werden
wettelijk volwassen. Degenen die bij pleegouders wonen zullen op kamers
moeten. Al bij al vijandige omstandigheden. Dit laatste klinkt paradoxaal,
want u als pleegouder probeert juist een rustige veilige haven voor
uw pleegkind te creren. U geeft het kind eten, een bed en begeleidt
eventueel de schooltijd.
Vanuit het perspectief van het kind ziet het er vaak zo uit: vreemd
eten, een vreemd bed, vreemde mensen. School is altijd al een uitlaadklep
voor frustraties geweest, dus nu ook maar weer, binnenkort moet je
toch weer weg en op liefde zit je al helemaal niet te wachten.
Een introvert en sociaal beschadigd kind geeft deze ruwe schets te
zien. Maar toch meent de auteur, die zelf pleegkind is geweest, dat
het een goede een weergave is. Toen mij werd gevraagd iets te schrijven
over mijn pleegzorg tijd kwam het bovenstaande eerst in mijn gedachten.
In mijn geval is ging het iets minder op, ik was geen kind meer, en
ik woonde maar twee maanden bij mijn pleegmoeder. Ik at er, sliep
er en van daaruit kon ik naar mijn werk gaan. Hiermee hield volgens
mij het pleegouder zijn op.
Maar de aandacht van mijn pleegmoeder Marli hield hiermee niet op.
Consequent hamerde ze op mijn sociale onvolkomenheden. Mijn wereldbeeld
werd door haar onder de loep genomen en bekritiseerd. Ik kan niet
zeggen dat ze zoete broodjes bakte. Gelukkig niet, want achteraf beschouwd
gaf zij mij wat meer ruggengraat, gaf zij mij kracht om mijn leven
verder in te richten.
Zelfs nu, na negen jaar, is onze manier van omgaan met elkaar nog
hetzelfde: gezellig, betrokken, maar verkoop geen onzin, en laat het
niet van n kant komen. Marli deed wat haar gevoel haar ingaf, en
bij mij werkte dat constructief. Mijn ogen werden naar de toekomst
gekeerd.
Het is al weer negen jaar geleden
dat Roderick(Rody) ongeveer twee maanden bij mij en mijn zoon heeft
gewoond. Rody werd in die periode 18 jaar en ging zelfstandig wonen,
een kamer moest gevonden worden. Dat lukte. Ik hield mijn hart vast.
Maar Rody overleefde op zijn manier alle moeilijkheden. Dat is niet
in de laatste plaats te danken aan zijn intelligentie, n aan zijn
eerlijkheid.
Hij drinkt niet, gebruikt geen drugs (nou ja, af en toe een jointje).
Hij is wel onrustig, leeft op het scherp van de snede, stort zich
in onzekere avonturen en heeft soms drie baantjes tegelijk. Hij heeft
een tomeloze energie die hij op die manier uitleeft. Hij geeft zich
dan voor korte tijd totaal en ziet ieder baantje als een leerproces.
Na enkele maanden houdt hij het voor gezien. Vooral geen vastigheid
voor Rody, niet in werk, niet in relaties. Hij voelt zich snel gevangen.
Een vaste baan? Vergeet het maar. Het is hem al diverse keren aangeboden,
maar dan is hij binnen een week verdwenen. Een kamer, met een bed
en een stoel in een kraakpand, is genoeg.
Soms hoor ik maanden niets van hem, en dan staat hij ineens voor de
deur. Vol enthousiaste verhalen, soms een beetje triest, soms een
gesprek waar de stukken vanaf vliegen. Rody vraagt waar hij behoefte
aan heeft, troost, liefde, aandacht (knuffel me eens even). Rody
praat snel, hij is goed van de tongriem gesneden, intelligent, lief,
betrouwbaar, en van de andere kant ongrijpbaar soms, ongeduldig, en
een btje vreemd.
Rody leeft niet volgens de norm, maar het is zijn manier. Ik heb vertrouwen
in hem. Rody redt zich wel.
